Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

5 april 2017 door Josje Toby in Algemeen

‘De baas de baas’ – Deel 3 uit de reeks van Josje Toby

‘De baas de baas’ – Deel 3 uit de reeks van Josje Toby

King en de tennisbal

Stel je voor, je bent lekker aan het spelen met je werpstok en een tennisbal. Je twee hondjes rennen zich de longen uit hun lijf om de bal bij je terug te brengen, en jij beloont ze daarvoor met een overheerlijk beloningssnoepje. Tot daar in de verte een King Charles spaniël opdoemt…

Sorry hoor!

Ze is aan het begin van de overgang. De kinderen zitten in hun puberteit en haar man is te druk met zijn cafébezoekjes om haar nog op te merken. Hier, neem een King Charles Spaniël, zei hij toen ze van hem voor haar verjaardag een alleraardigst hondje als cadeau kreeg. Ze was gek met de hond, wilde hem verwennen, lekker met hem wandelen, gezellig op haar schoot als ze op de bank zat en wanneer hij een speeltje op haar schoot legde keek ze haar nieuwe kindje vertederd aan een speelde met hem, net zolang tot hij er de brui aan gaf. Ze liet ‘Hondje’ bepalen waarheen ze wandelde en hoelang. Als hij op zijn achterwerk ging zitten was dat een teken voor haar dat hij naar huis wilde. En dus stapte ze monter achter Hondje aan. Hondje vond het allemaal prima, hij deed wat hij wilde, genoot van de biscuitjes die ze hem voerde en dat ze hem op “haar” plekje op de bank liet zitten en zelf maar een stukje opzij schoof werd na verloop van tijd een gewoonte, zij respecteerde zijn keuzes.

Hondje is nou eenmaal zo

Soms kwam ze in het park mensen tegen die tennisballen gooiden naar hun hond. Als het even kon probeerde ze die mensen te vermijden, maar ja, wat moet je als Hondje er wel graag naar toe loopt? Dan sjokt ze met tegenzin toch maar achter Hondje aan. ‘Als ie maar niet weer…’ dacht ze. Maar uiteraard, hij deed het wel. Hij pakte de tennisbal van de vreemde honden af en hield hem stijf in zijn bekje. Zij was veel te moe om steeds opnieuw de strijd met Hondje aan te gaan, want ja jeetje hij luisterde zo slecht. Het commando”hier” probeerde ze dan nog tegen beter weten in.  ‘Sorry hoor!!!’ riep ze al vanuit de verte… ‘Ik weet waar u woont, ik zal de tennisbal vanavond wel terug komen brengen!’ Want wat mijn Hondje vasthoudt dat laat ie dus echt niet meer los! Ik ben net al een half uur in de weer geweest om Hondje te bewegen de knuffel van het kleinkind van de buren terug te geven, ben nu echt niet meer in staat om dit aan te gaan.

tennisbal hond

[contentblock id=25 img=html.png]

Geen puf voor trainingen

Die avond staat ze bij me voor de deur. De tennisbal schuldbewust in haar rechterhand. Ze verontschuldigd zich opnieuw, voor het koppige gedrag van een hond. Ja zegt ze, dat ging bij mijn kinderen wel anders, die heb ik opgevoed en waarden en normen bijgebracht. De samenleving is zo rot momenteel, maar gelukkig doen allebei mijn kinderen het prima! Ik vraag haar wanneer ze met haar Hondje op puppycursus gaat. “Uhhh… “ stamelt ze. “Ik heb met beide kinderen langs het zwembad gezeten tot ze hun diploma’s haalden, langs de lijn gestaan bij elke voetbaltraining en wedstrijd, op de basisschool kwam ik steeds opdraven als er eentje een uitvoering had of ik weer eens naar een oudergesprek moest komen… Ik heb het eerlijk gezegd een beetje gehad met scholen en trainingen!” Ik kijk haar aan en zie vermoeidheid in haar ogen. Haar ogen spreken. Ik lees beschaamdheid, maar ook iets dat ik niet helemaal kan plaatsen. Ik adviseer haar naar een hondenschool bij ons in de buurt te gaan. 

King Charles Spaniel hond

Koning King

De dame groet me en vertrekt, zonder notie te nemen van mijn laatste opmerking. ‘Kom King’ zegt ze, wie het eerste thuis is krijgt een extra biscuitje! Woef zegt het Hondje en weg zijn ze. Ik kijk ze na. King is zijn naam? Uiteraard. Koning King en zijn gevolg lopen ons straatje weer uit. Op naar het volgend avontuur. Koning King en het baasje dat hij de baas is. Het lijkt een misplaatst sprookje. Maar is, onbetwist, de keiharde realiteit voor heel veel hondenhebbers. Daar zal geen aanlijnplicht of hondenetiquette tegenop kunnen ben ik bang…

Geschreven door Josje Toby in Algemeen

Als tiener werd ik gebeten door een hond toen ik wilde kijken waarom de Duitse Herder van vrienden zo piepte. Ik opende de deur naar hun bijkeuken. HAP zei de hond. Het gat, vlakbij mijn pols, moest bij de huisarts worden schoongemaakt met een gereedschapje dat me deed denken aan het borsteltje waarmee ik toendertijd mijn blokfluit schoonmaakte. Sindsdien was ik bang voor honden. Tot de dag waarop mijn kersverse echtgenoot en ik de nacht doorbrachten in een B&B. Mijn nieuwe Lief bracht zijn hele jeugd door met honden en hij viel als een blok voor het hondje dat met de beheerder meetrippelde. Een Sheltie. Een Sheltie-mamma. Een van haar pups had nog geen huisje. Op het moment dat we besloten voor dit kleine mannetje te gaan zorgen, veranderde mijn leven. Van hondenhater naar kersverse hondenbezitter. Het begin van veel mooie avonturen die ik in mijn verhalenreeks op Tinki.nl met jullie deel. Meer blogs van mij zijn te vinden op www.josjeblogt.nl.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie