Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

28 februari 2017 door Hugo Kempers in Hondensport

Bikejoring met mijn Husky

Bikejoring met mijn Husky

Een pittige uitdaging

Het is 3 februari tegen de avond. De vele sneeuw die voorgaande dagen gevallen was is eindelijk gesmolten. Eindelijk is het weer verantwoord om te gaan fietsen met mijn husky Angie. Dit fietsen met mijn hond wordt ook wel bikejoring genoemd. Ze zit buiten in haar kennel als ik haar mijn zelf geprepareerde vleessoep geef, dit bestaat uit vers gemalen vlees en ongeveer een liter water. Dit geef ik haar zodat ze goed gehydrateerd is als we 2 uur later op pad gaan.

Alles klaar maken en gaan!

Tijd om mijn fiets in orde te maken. Zodra Angie ziet dat ik mijn fiets pak begint ze luid en enthousiast te huilen. Een huil van pure blijdschap. Alsof ze wilt zeggen, ‘yeeh eindelijk ga ik weer een gaaf avontuur beleven met mijn baasje’. Nog even wachten meisje, eerst even mijn fiets checken. Ik kijk de bandenspanning en remmen na en smeer de ketting, alles is in orde. Tijd om Angie haar x-back tuigje aan te trekken (dit is een speciaal soort tuigje om de hond een last te kunnen laten trekken).

Time to run

Lopend gaan we naar de weg waar ik mijn Endomondo app instel en mijn handschoenen aantrek. ‘Ready?’ Een korte gil van enthousiasme volgt. ‘HIKE’, en daar gaan we. Eerst nog even een stukje over het asfalt waar ik mijn hus in de zachte berm laat rennen om haar spieren en gewrichten niet te veel te belasten en ik houd mijn snelheid in. De weg gaat over in een tracktorpad, hier kan ik de remmen loslaten en Angie haar eigen tempo laten bepalen. Ik zie verderop het bos al beginnen. Ik roep ‘go, go, go’ om haar snelheid te verhogen, even een inschattingsfout. In het bos in de schaduw is het een stuk kouder, hier is nog niet al het ijs gesmolten. Inmiddels ga ik 28km/h en mijn pad is 1 grote ijsbaan. Ik ga aan de glij, probeer wat af te remmen en mijn stuur recht te houden, maar tevergeefs. BAM en daar lig ik dan. Snel roep ik ‘stop’ om mijn hond te laten stoppen. Die staat gelijk stil en kijkt verschrikt achterom. Ik kon mijn val breken en mankeer verder niks. Ze komt op me af lopen en geeft een vluchtige lik over mijn gezicht. Alles OK, opstaan en weer doorgaan.

Opspattend water

Opnieuw een ‘hike’ en we vervolgen ons pad. Iets langzamer nu en iets voorzichtiger. Het pad wordt wat beter begaanbaar en ik stuur mijn fiets door een klein stroompje water dat gevormd wordt door de vele smeltende sneeuw. Het opspattend water vliegt links en rechts om mijn oren. Geweldig! Tijd om dit pad te verlaten en linksaf een ander bospad in te schieten. Ik roep ‘HAW’, om aan te geven dat we naar links moeten en gewillig volgt Angie mijn commando op. Dit pad gaat vrij stijl naar beneden. Angie neemt een spurt en ik laat haar d’r gang gaan. Steeds sneller gaan we, links, rechts, en weer links, obstakels en plassen ontwijken. Mijn stuurkunsten worden aardig op de proef gesteld, maar het is goed te doen. Steeds sneller vervolgen wij ons pad door bos en weide landschap totdat we op een grote open plek komen waar een beekje kabbelend onder het pad door stroomt.

[contentblock id=44 img=html.png]

Tijd voor pauze

Rustig spring ik van mij fiets, ren nog even een stukje mee, om vervolgens samen stil te staan. Ik maak haar los van de treklijn en begeleid haar naar de beek. Even de poten koelen, en wat laten drinken. Even tijd om op adem te komen en zelf ook wat te drinken te nemen. Wat een heerlijk gevoel. Niks dan natuur, mijn hond, vrolijk kwetterende vogeltjes en rust om mij heen. Bijgekomen span ik Angie weer in en we vervolgen ons pad. Berg op nu. Het is hier vrij glad en ik heb weinig grip met mijn fiets. Angie heeft er echter zin in en trekt mij met een aardig tempo naar boven toe. De kleine krachtpatser; ongelofelijk hoeveel kracht er in zo’n hondenlijf zit. Veel tijd om hier bij stil te staan heb ik niet, want in de verte zie ik 2 herten grazen. Ik zet mijn fiets stil, Angie heeft ze inmiddels ook gezien. Uit respect voor de natuur wacht ik tot ze rustig uitgegraasd zijn en weglopen. Dit duurt niet lang en al snel kunnen we ons pad vervolgen. Angie heeft echter het wild in haar neus geroken en die wil maar 1 ding, zo snel mogelijk achter de herten aan.

Hugo Kempers

Geschreven door Hugo Kempers in Hondensport

Ik ben Hugo Kempers, 25 jaar. Sinds ik een jaar of acht was ging ik altijd al veel met mijn ouders mee naar de Eifel. Samen met de Duitse Herder van mijn broer ging ik altijd op onderzoek uit in de bossen. Elke vakantie gingen we weer terug naar dezelfde regio, waardoor ik al snel elk bospad, beekje en kleine grotten uit mijn hoofd kon. Elke keer als ik weer terug in Nederland was miste ik de natuur en de vrijheid die ik in de Eifel had. Dat was de reden dat ik 8 jaar geleden Nederland inruilde voor het mooie België. Daar ging ik vrijwilligers werk doen in een hondenasiel. Daar heb ik veel over honden en hun gedrag geleerd en kon ik mij uitleven met de honden in de natuur. Uiteindelijk duurde het nog een paar jaar voordat ik mijn eigen hond kreeg. Ik wist al heel lang dat als ik mijn eigen hond zou krijgen, dat dit een husky zou worden. Die keuze was dus snel gemaakt. Samen beleven we de meest geweldige avonturen. Zowel op lange wandeltochten, als met de fiets en step. Wij hebben ook 2 appartementen die we graag ter beschikking stellen aan mensen die net zo van de natuur kunnen genieten als dat ik dat doe. Meer info daarover kunt u vinden op www.waterloo-paradise.nl. Wie weet nog eens tot ziens

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie