Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

10 januari 2018 door Nenny Smeenk in Hondengedrag

Een onvergetelijke Kerst

Een onvergetelijke Kerst

Het is half oktober wanneer Eric en Wilma besluiten nog een weekendje weg te gaan met z'n allen. “Jongens, joehoe doe eens even rustig!” Geen reactie, want aan de ontbijttafel zijn Lars en Tess aan het kibbelen wie het eerst de hagelslag vast had. Eric tikt ongeduldig met zijn mes tegen zijn glas thee. “Zijn jullie nu klaar? Ik wil wat vertellen.” Wilma staat op, pakt het doosje hagelslag af en zegt: “Papa wil wat vertellen! Hier Tess en daarna geef jij 'm aan Lars.”

Leuke verrassing

“Ik heb het volgende weekend een dag extra vrij en mama en ik dachten…” Vol verwachting kijken zowel Lars als Tess naar hun vader. “dat jullie het misschien leuk zouden vinden als we..,” en glimlachend kijkt hij naar de opgeheven gezichtjes van Tess en Lars “als we naar tante Ingrid en oom Theo gaan dat weekend.” Tess springt op van tafel en begint rond te springen. “Ja, ja, leuk! We gaan naar tante Ingrid en oom Theo! Yeahhh leuk! En ze trekt Lars van zijn stoel en samen dansen ze door de kamer. Doortje (hun hondje) kijkt verbaasd op vanuit haar mandje. Oom Theo en tante Ingrid wonen op een boerderij en ze hebben een heleboel dieren: paarden, koeien, geiten, pauwen, kippen, poezen en twee honden.

Eindelijk is het dan zover!

Ze tellen de nachtjes slapen af en eindelijk is het vrijdag. Na school gaan ze gelijk weg, want het is zeker anderhalf uur rijden. Wilma geeft de sleutel snel nog even af bij de buurvrouw; zij heeft beloofd dit weekend voor poes Shiva en de parkieten te zorgen. “Hebben jullie alles jongens? Ook de oplaadsnoeren voor jullie tablet?” Beide kinderen knikken: “ja, natuurlijk mam!” En ongeduldig stappen ze achter in de auto. “Lars heb je je jas meegenomen?” Lars stapt weer uit, rent naar binnen, grist zijn jas van de kapstok en springt de auto weer in. Doortje (hun Maltezer) was hem achterna gerend en springt nu tussen de kinderen op de achterbank. “Kunnen we? Gordels vast allebei?” “Ja mam”, klinkt het ongeduldig. Eric start de auto en de buurvrouw staat buiten en zwaait. “Goeie reis en veel plezier!” Eenmaal de stad uit en op de grote weg pakken de kinderen allebei hun tablet om een spelletje te spelen en Doortje heeft zich opgerold tussen de kinderen in.

Eindelijk aangekomen

“Mam, ik moet plassen, zijn we er bijna?” “Ja lieverd, nog een paar minuten, kun je het nog even ophouden?” Lars knikt. “Oké, want we zijn er bijna.” Eric rijdt door de gezellige dorpsstraat, slaat bij de kerk linksaf en draait de dijk op. “Ik zie de boerderij al pap!” “Ja, we zijn er jongens!” De paarden en de koeien kijken nieuwsgierig op naar de auto, die het erf opdraait. Voor de boerderij is het geitenweitje en de geiten beginnen te mekkeren. Nauwelijks staat de auto stil of beide kinderen vliegen de auto uit recht in de armen van tante Ingrid. “Tjonge, wat zijn jullie gegroeid,” zegt ze lachend, terwijl ze de beide kinderen knuffelt. “Dat hebben jullie snel gedaan! Geen files onderweg zeker hè?” “Nee, daar heb je in deze tijd geen last van.” Maar in de zomer is dat wel anders! Iedereen is ondertussen uitgestapt en Doortje wordt enthousiast begroet door de twee Jack Russells. De honden kennen elkaar al jaren en blaffend en keffend beginnen ze te spelen en rond te rennen. “Kom binnen, ik heb appeltaart gebakken”, zegt tante Ingrid terwijl ze haar arm om haar zus Wilma heen slaat. “Jullie lusten vast wel een glas limonade hè?” vraagt ze lachend aan de opgewonden kinderen. En jullie? Koffie? Oom Theo komt met grote stappen aangelopen uit de schuur en veegt z’n handen af aan zijn overall en iedereen gaat de keuken binnen waar het heerlijk naar appeltaart ruikt.

De dagen vliegen voorbij

boerderijHet weekend vliegt voorbij: de kinderen genieten van alle dieren. Ze helpen met voeren, geven de paarden wortelen en bij de kippen rapen ze de eieren voorzichtig op. In de zomervakantie had Lars er nog één laten vallen, maar ja, ook dat kan gebeuren! Ze stoeien en spelen verstoppertje op de grote hooizolder. Ze mogen allebei rijden op de lieve boerenpaarden en schommelen om de beurt op de schommel, die aan de oude appelboom hangt. Ze mogen zelfs mee met oom Theo op de tractor om de laatste pakken stro van het land af te halen. ’s Avonds na het douchen is het naar bed gaan geen enkel probleem. Helemaal moegespeeld slapen ze allebei binnen vijf minuten. Zelfs aan Doortje hebben ze geen ‘hond’ . Na een hele dag spelen en rennen met de Jack Russells eet ze snel haar bak eten leeg en ploft aan het voeteneind van Tess haar bed, zucht eens en slaapt tot de volgende morgen, wanneer de pauwen, (die in de dakgoot van de boerderij slapen) de nieuwe dag aankondigen.

Afscheid nemen

Na het supergezellige weekend is het dan toch maandagmiddag geworden en tijd om te vertrekken. Hartelijk wordt er afscheid genomen en dan rijden ze huiswaarts. Ook weer heerlijk om thuis te komen! Vrolijk kwetteren de parkieten in hun kooi en Shiva druipt ‘beledigd’ af. “Hoe durven jullie me zo lang alleen te laten; ik heb jullie zo gemist… prrrrr, prrrr, prrrr!”
“Malle poes”, zegt Wilma, terwijl ze Shiva oppakt, “wij hebben jou ook gemist hoor! Kom dan krijg je wat lekkers!”

De kerstboom wordt van zolder gehaald

Begin december wordt de kerstboom van zolder gehaald en door het hele gezin versierd. De kinderen zijn begonnen de dagen tot de kerstvakantie af te kruisen op de kalender.
“Mam, weet jij waar mijn trui is gebleven? Ja mam, en ik kan mijn vest ook nergens vinden!” Wilma zucht eens. “Als jullie je kamer eens zouden opruimen, dan komen ze vanzelf tevoorschijn!” Beledigd druipen Lars en Tess af. “Wat nou kamer opruimen? Wat nou bende? Ze kunnen toch alles vinden? Ach, moeders!”

Kerstavond

Het is kerstavond en het is gaan regenen. Gezellig brandt de houtkachel en in de kamer is het aangenaam warm. De lichtjes in de kerstboom maken het nog gezelliger en zacht speelt er kerstmuziek op de radio. “Eric, laat jij Door nog even uit, dan ruim ik de afwasser leeg.” “Door? Doortje?” Eric heeft z’n jas al aangetrokken en staat met de riem in zijn handen. “Doortje, kom we gaan uit.” Boven aan de trap verschijnt een wit kopje. Traag komt Doortje van de trap af. Eric lijnt haar aan en als hij de voordeur opent, dan deinst ze achteruit. “Ja Door, het regent, kom snel plassen, dan gaan we slapen!” “Nou Wilma, die had er écht geen zin in!” “Vind je het gek? Ze heeft een hekel aan regen, dat weet je toch Eric!”
Wilma zet de laatste mokken in de kast en doet het licht in de keuken uit. “Brrr, ik vind het maar kil weer, volgens mij komt er sneeuw! Ja, zoiets hebben ze afgegeven op Buienradar. We zullen het morgen wel zien.” Doortje is stilletjes naar boven afgedropen zonder zelfs nog een brokje te eten.

Sneeuw

Die nacht is de regen overgegaan in natte sneeuw en tegen de morgen is de temperatuur zo ver gedaald, dat de sneeuw blijft liggen. Het sneeuwt dikke vlokken.
Wanneer Tess en Lars de volgende morgen wakker worden en naar beneden rennen dan zien ze bijna tegelijkertijd, dat het grasveld wit is en het nog steeds sneeuwt.
“Mam, pap, het sneeuwt!” Wilma trekt het dekbed over haar hoofd, maar dan kietelt Eric haar, trekt het dekbed weg en geeft een kus op het puntje van haar neus.
“Kom mams, eruit! Het heeft gesneeuwd!” “Ohhh prachtig,” zucht ze verrukt als ze de gordijnen opendoet. “Net een sprookje buiten!” Er staat nog geen voetstap in de sneeuw, alleen op straat de bandensporen van een auto, die al vroeg is weggereden.

Waar is Doortje?

Doortje“Zo, nu eerst het kerstontbijt, helpen jullie even met tafeldekken? En hebben jullie Doortje al naar buiten gelaten?” Doortje? Verbaasd staren de kinderen hun moeder aan. “Ja, je weet wel, ons hondje!”, zegt Wilma lachend, terwijl ze de waterkoker aanzet. “Nee mam, sorry!” De mand in de kamer is leeg, dus zal ze nog wel boven zijn. Staand op de eerste tree roept Wilma Doortje. “Doortje, Door? Kom maar meisje, dan kun je even een plasje doen!” Maar er gebeurt helemaal niets! “Eric heb jij Door in de tuin gelaten?” Eric staat zijn tanden te poetsen en komt de badkamer uitgelopen. Met een mondvol tandpasta schudt hij van ‘nee’. Wilma loopt naar boven en kijkt in de beide kinderkamers, maar ook daar geen Doortje!

Doortje heeft puppy's!

Maar dan ineens, wat hoort ze daar? Ze loopt terug naar de kamer van Tess, want daar kwam het geluid vandaan. “Doortje, lieverd, waar ben je nou?” Ze hoort zacht gepiep en het komt onder Tess haar bed vandaan. Wilma knielt voor het bed en slaat het dekbed terug en kijkt en kijkt, want daar achter in de hoek.. “Eric, kom eens gauw! In een paar stappen stormt hij boven en hij knielt naast Wilma. “Wat is er Wil? Is er wat met Doortje?” “Nou, dat kun je wel zeggen ja,” giechelt Wilma, “kijk daar eens achter in de hoek?” Ze kijken elkaar aan. “Kijk dat nou!” Zachtjes trekt Wilma aan de mouw van een trui en trekt zo Doortje tevoorschijn. Doortje heeft van de trui en het warme vest een ‘wieg’ in elkaar geflanst en beschermend buigt ze haar witte kopje over hen heen, haar zojuist geboren puppy’s!

Kerst-puppy's

Tess en Lars komen de trap op gestommeld. “Mam, gaan we ontbijten? We willen zo graag naar buiten om een sneeuwpop te maken. Papa, waar is de slee? Mam, pap? Waar zijn jullie eigenlijk?” “Sst, zachtjes jongens! Kom eens kijken?” Stil schuiven de kinderen dichterbij. Vol verbazing kijken ze naar hun ouders die allebei voor Tess haar bed zitten. “Mam? Is er wat met Doortje?” “Ja, er is wat met Doortje, kijk maar eens!” “Oh mama,” fluistert Lars, “kleine baby-hondjes!” “Ahhhh wat lief”, zucht Tess en ze aait Doortje. “Doortje heeft puppy’s gekregen onder mijn bed vannacht. En het is Kerst vandaag, dus zijn het Kerst-puppy’s,” fluistert Tess met stralende ogen.

Een eigen plekje voor Doortje en haar puppy's

Héél het ontbijt, de sneeuw en de slee zijn vergeten. “Eric, zet jij de bench even op in de kamer? In de hoek naast de kerstboom! En zet haar mand erin. In de kast ligt in de onderste la een fleece-deken; wil je die eroverheen leggen? Dan ligt ze lekker beschut! “Oh jongens, nu is ook gelijk het raadsel opgelost van de verdwenen trui en het vermiste vest. Doortje had ze even in gebruik!” grijnst Wilma. Beneden wordt alles klaargezet en één voor één pakt Wilma de pups voorzichtig op, terwijl Eric Doortje pakt. Iedereen loopt naar beneden en de ‘kersverse-kerst-mama’ wordt met haar drie kerst-pups in de mand naast de kerstboom gezet.

Wie is de vader van de puppy's?

Als ze eindelijk aan het ontbijt zitten raken ze niet uitgepraat over Doortje en haar puppy’s. Zo klein, zo mooi en zo lief! Met het verplaatsen heeft Wilma even gekeken en het blijken twee reutjes en één teefje te zijn. Het teefje is (net als Doortje) helemaal wit. Het ene reutje heeft twee bruine oortjes en het andere ventje heeft één zwart oortje en een zwarte vlek op z’n rug.
“Hoelang duurt de draagtijd van een hond Wilma? Weet jij dat? Mm, ja ongeveer negen weken”, antwoord ze. “Oh, maar dan weet ik wie de vader is!” roept Eric terwijl zijn ogen ondeugend glimmen. “Doortje heeft het op de boerderij ook érg leuk gehad, want zo te zien is Jack de vader!” Na het ontbijt bellen ze naar tante Ingrid en oom Theo en vertellen over de kerst-puppy’s.
“Kerstmis is bijzonder, maar deze kerst is onvergetelijk dankzij Doortje.” Zelfs bij het horen van haar naam kijkt ze niet eens op. De pups zijn aan het drinken en ze ligt ze zorgvuldig te wassen.

Een goed huis voor de puppy's

“Een héél gelukkig Nieuwjaar voor jullie allebei”, zegt Wilma wanneer ze haar zus Ingrid op 1 januari opbelt “en de beste wensen!” “Ja, voor jullie ook! En hoe is het nu met Doortje en haar puppy’s? “Het is zo’n goed moedertje” antwoord Wilma. “Vandaag zijn ze een week en over een paar daagjes gaan de oogjes open; we kunnen bijna niet wachten! Iedereen hier ziet daar al naar uit!” “Wilma, mag ik je wat vragen? Ik heb het er met Theo over gehad en wij zouden graag over zeven weken dat reutje wel willen; die met die bruine oortjes. Hij lijkt sprekend op Jack en Bas is al zo oud!” “Ja, natuurlijk! Ik zou hem geen beter huis kunnen wensen dan bij jullie en het is zo’n schatje Ing! Ik zal vanavond even wat nieuwe foto’s van de pups mailen! Dat komt trouwens heel goed uit, want onze buurvrouw wil heel graag dat andere reutje en we hebben zelf net besloten, dat het teefje bij ons blijft.”

Een eerste Kerstdag, die ze nooit zullen vergeten!

De weken daarna is het dolle pret. Eerst waggelen de pups nog voorzichtig door de kamer, maar nu rennen, rollebollen en spelen ze overal op de benedenverdieping onder het wakend oog van Doortje. Wilma moet regelmatig dingen in veiligheid brengen voor die kleine bijtgrage mini-hondjes. Iedereen is dol op ze en Doortje wordt extra verwend. Alleen Shiva, die bekijkt vanaf de kast waar ze opgeklommen is afkeurend die kleine keffende beertjes. Als ze ze op weg naar de kattenbak tegenkomt loopt ze met een grote boog om ze heen. En springt dan in de vensterbank om zichzelf zorgvuldig te gaan zitten wassen. Als de pups acht weken zijn gaan ze naar de dierenarts voor de eerste puppy-prik en een chip en dan zijn ze klaar om te verhuizen. Drie Kerst-puppy’s en in hun paspoort staat bij geboortedatum: 25 december. Een eerste Kerstdag, die ze nooit zullen vergeten!

Nenny Smeenk

Geschreven door Nenny Smeenk in Hondengedrag

Mijn naam is Nenny Smeenk, geboren in Den Haag, getogen op vele andere plekken in Nederland. Het grootste deel van mijn leven zijn er altijd dieren om me heen geweest. Met haren, veren, stekels of schubben, mooi of lelijk (en wie bepaalt dat?), ras en/of absoluut rasloos, oud of jong, kalm of met temperament, braaf of ongeveer ongeleide projectielen. Ieder dier is uniek! Ieder dier is boeiend! Ieder dier is anders! Honden heb ik altijd gehad, soms 1, soms 2 en soms meerdere. Eén ding hebben al mijn dieren gemeenschappelijk: ze zijn allemaal ‘weggegooid’! Meestal hebben ze al zoveel meegemaakt, en wat me altijd weer ontroerd is hun vertrouwen en hun onvoorwaardelijke liefde! Niet één van mijn dieren heb ik aangeschaft. Wanneer je met zoveel dierenverdriet wordt geconfronteerd, dan blijft er soms toch een dier aan je leven kleven! De laatste 10 jaar werk ik binnen het kader van de “dieren-nood-hulp”. Als ambulancechauffeur, geef voorlichting op scholen over mijn werk (hoe leuk is dat!), alsmede het schrijven van korte verhalen. Altijd gaan deze over dieren! Verhalen over wat ik met mijn werk als hulpverleenster meemaak, maar ook over de honden bij mij thuis. Mijn columns zijn allemaal waargebeurde verhalen en te lezen op onze website onder Nennys blog.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie