Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

7 april 2017 door Daniëlle Kruit in Algemeen

De herinnering aan mijn eerste hond

De herinnering aan mijn eerste hond

Mijn eerste hond

Wie heeft er nou geen mooie herinneringen aan een eerste hond in de kinderjaren? Ik in ieder geval wel. Ik voelde mij dankzij mijn hond geliefd, veilig en ik had veel lol. Lees in dit artikel mijn verhaal over de herinneringen aan mijn eerste hond Tosca!

Airedale Terriër in 1974

Op 17 januari 1974 ben ik geboren en opi en omi (de ouders van mijn vader) hadden besloten om ons een pup cadeau te geven. Niet zomaar een pup natuurlijk, een heuse Airedale Terriër. Het werd een reutje en ze noemden hem Tosca. Ze noemen de Airedale Terriër ‘de koning’ van de terriërs. Ze zijn opgewekt, super eigenwijs, intelligent en gek op kinderen. Van oorsprong zijn het jachthonden, kunnen waaks zijn bij degene op wie ze gek zijn en ze zijn het liefst bij je. In de Eerste Wereldoorlog zijn ze door de Engelsen gebruikt als oorlogshond. Ook zijn ze vroeger getraind als politiehond.

Tosca moest weg

Op een dag, ik was 6, vertelde papa dat Tosca weg moest. Over een bepaalde periode was er een aantal keren politie aan de deur geweest omdat Tosca voor overlast zorgde. Hij vond het niet fijn om alleen te zijn en leek verlatingsangst te hebben ontwikkeld. Hij begon dan niet te blaffen, maar te loeien. Zo mooi vond ik dat, lekker naast hem zitten en onze hoofden in de nek gooien en daar gingen we dan, samen de wolven nadoen. Wat waren we verdrietig een ander huis te moeten zoeken voor onze vriend. Mijn vader had omi aan de telefoon en ze vond dat hij hem maar moest brengen, dan zou ze wel weer zien.

[contentblock id=18 img=html.png]

Op de camping

Opi en omi hadden een camping waar al een andere Airedale Terriër woonde die ook (oude) Tosca heette. Dat ging samen zo goed dat ze besloten onze Tos te houden. Wat waren we blij zeg. Zo zag ik mijn hond nog heel vaak. Wanneer opi tegen jonge Tos zei dat ik zou komen, dan ging hij onderaan de dijk liggen wachten tot ik kwam. Eén keer hadden ze een grapje met hem uitgehaald en zeiden ze dat ik kwam, alleen was dat natuurlijk niet zo. Ik kwam pas de week erna. Hij heeft de hele week onder aan de dijk gelegen en ging alleen even eten om dan weer zijn plekje in te nemen.

Danielle Kruit

Geschreven door Daniëlle Kruit in Algemeen

Ik ben Daan (43), getrouwd met Gert en samen hebben we een fantastische kerel: Nout (7). Wij wonen in Valkenburg Z-H en hebben 2 honden Arie de Airedale Terriër en Youri de Mechelaar. Ook hebben wij 2 poezen Loedertje en Vlekkie en 2 kwartels Batman en Megamindie! Ik werk 2 dagen per week, sinds mijn 25ste heb ik niet aangeboren hersenletsel.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie