Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

2 mei 2017 door Josje Toby in Algemeen

‘Herplaatser Max’ – Deel 6 uit de reeks van Josje Toby

‘Herplaatser Max’ – Deel 6 uit de reeks van Josje Toby

Vervolg op 'Max moet weg'

In mijn vorige blog ‘Max moet weg‘, beschreef ik jullie hoe er een onhandelbaar “monster” met de naam Max werd afgezet bij het plaatselijke asiel. In dit nieuwe blog kun je lezen hoe het Max is vergaan in de periode daarna.

Afgedankt

De auto reed met scheurende banden weg. Daar stond ie dan. Afgedankt. Verstoten. Alleen. Tot een dame van het hondenasiel achter hem haar hand op zijn schouder legde. Zwijgend liep hij met haar mee naar binnen een rommelig kantoortje in met een balie vol met papieren. De dame zette een kop warme thee voor hem en in gedachten nam hij met opgetrokken knieën plaats op een oude fauteuil. Door emoties overmand viel hij al snel in slaap.

Zucht van verlichting

Als hij zich een voorstelling probeerde te maken zou het iets zijn als een Golden Retriever of een Labrador, maar zeker weten deed hij het niet, er waren geen spiegels in de ruimte te vinden om duidelijkheid hierover te verkrijgen. Na een poosje hoorde hij een deur open gaan en zag hij twee mensen met elkaar pratend de ruimte binnenkomen. Er brak een oorverdovende kakofonie uit, honden in pure paniek sprongen tegen de tralies op, strekten hun nekken uit of kropen juist terug in een hoek van hun cel. De mannen die zojuist binnen waren gekomen liepen langzaam langs de cellen. Keurende blikken, hard, koud, en liefdeloos. Max dook zo veel hij kon in elkaar en keek onder zijn voorpoot door naar de dichterbij komende mannen. Hij wist instinctief dat hij niet mee wilde gaan met deze mannen, deze mannen betekenden gevaar. Geweld. Problemen. Gelukkig liepen ze Max zijn cel voorbij, zonder hem ook maar een blik waardig te gunnen. De mannen schenen niets van hun gading te vinden en vertrokken onverrichter zake. Het leek of iedereen in de ruimte een zucht van verlichting slaakte.

Kies mij!

Na een poosje kwamen er opnieuw mensen binnen die opzoek waren naar een herplaatsing hond. Deze keer waren het een man en een vrouw met hun zoontje. Het jongetje rende enthousiast van de een na de andere cel en stak zijn kleine handje door de tralies. De meeste honden wisten dat er geen gevaar dreigde en kwamen nieuwsgierig een kijkje nemen naar het kleine mensje dat in de ruimte heen en weer aan het rennen was. Max had zijn leven lang niet veel geluk gehad. Hij voelde zich anders dan anderen, had vaak het gevoel dat hij er niet bij hoorde. Alsof hij in het verkeerde huis, in het verkeerde land in het verkeerde lichaam was geboren. Hij fantaseerde met regelmaat hoe het zou moeten zijn om op een plek aan te komen waar hij ‘hoorde’. Waar hij voor vol werd aangezien, werd gerespecteerd, werd geliefd. Een plek waar hij ‘thuis’ was.

[contentblock id=18 img=html.png]

Zou dit het dan zijn?

Het vriendelijke stel met hun lieve zoontje was nu zijn cel genaderd. Hij strekte zich uit om ervoor te zorgen dat hij door deze mensen werd gezien. “Kies mij, kies mij!” wilde hij roepen, maar uit zijn mond kwam slechts een blije zachte blaf. Het jongetje stond stil voor zijn cel. Hij ging op de grond zitten en legde zijn hoofdje tegen de tralies aan. Max deed als in een droom hetzelfde, en zo zaten ze een poosje bij elkaar. Hoofd aan kop, slechts gescheiden door de tralies, het zachte warme handje van het kind warm op zijn harige rug. Het was goed zo. Max voelde zich zoals hij zich nog nooit eerder had gevoeld. Het leek of er uren voorbij gingen maar in werkelijkheid was het slechts een kort moment. Max hield zijn adem in, zou dit het dan zijn? Het moment waar hij zo naar had uitgekeken? Het echtpaar keek vertederd naar hun zoontje en naar Max die zachte goedkeurende smakgeluidjes maakte. 

Ik ook van jou

Max! Wakker worden! Max! Je moet naar school! Opschieten! Verbaasd opende Max zijn ogen. Hè? Wat? Huh? Waar ben ik? Hoe laat is het? Nog steeds slaperig opende hij zijn ogen. Zijn blik kruiste de liefdevolle ogen van zijn moeder. “Opschieten luie puber van me! Anders kom je strakjes te laat op school!” riep ze. Verbaasd keek hij om zich heen… Zijn vertrouwde slaapkamer, zijn bureau, zijn stereo, zijn oude knuffelbeer waar hij nog steeds geen afstand had kunnen doen… Zo snel zijn voeten hem konden dragen sprong hij uit bed, en gaf zijn moeder een dikke knuffel! Wat krijgen we nou?!? riep zijn moeder verbaasd uit. De laatste maanden was haar zoon nogal dwars geweest, een echte Hollandse puberjongen, compleet met rare stiekeme streken, ruzie en gedoe. Gisteravond was hij kwaad naar boven gerend. “Zoek het allemaal maar uit, ik ga een nieuw huis zoeken!” had hij geroepen, voordat hij zijn kamerdeur hard had dichtgeslagen. Deze knuffel kwam voor haar als een welkome verrassing. Wat is er met jou gebeurd vannacht? riep ze lachend uit. Max haalde zijn schouders op. Hij was even zijn ‘cool’ verloren tegenover zijn moeder, maar zijn droom ging haar natuurlijk helemaal niets aan. Volgens mij is je föhn ontploft en er zit nog tandpasta in je mondhoek snauwde hij haar toe. Zijn gekke moeder, het rare mens, daar gaat ze weer. Nu gaat ze vast weer zeggen wat ze altijd zei op zulke momenten. Grumpffffff hij kon haar wel schieten als ze dat deed. Kon ze dat nou eens nooit voor zich houden? Hij zuchtte diep en verongelijkt. O god, daar gaan we weer. Max zette zich schrap en liet zijn ogen rollen. Max, zei ze terwijl ze hem diep in de ogen keek oude straathond van me, echt, ik ook van jou!”.

Tip

Wil jij graag een hond uit het asiel adopteren? Lees dan ook het blog met ‘20 tips om een betrouwbaar asiel te vinden‘.

Geschreven door Josje Toby in Algemeen

Als tiener werd ik gebeten door een hond toen ik wilde kijken waarom de Duitse Herder van vrienden zo piepte. Ik opende de deur naar hun bijkeuken. HAP zei de hond. Het gat, vlakbij mijn pols, moest bij de huisarts worden schoongemaakt met een gereedschapje dat me deed denken aan het borsteltje waarmee ik toendertijd mijn blokfluit schoonmaakte. Sindsdien was ik bang voor honden. Tot de dag waarop mijn kersverse echtgenoot en ik de nacht doorbrachten in een B&B. Mijn nieuwe Lief bracht zijn hele jeugd door met honden en hij viel als een blok voor het hondje dat met de beheerder meetrippelde. Een Sheltie. Een Sheltie-mamma. Een van haar pups had nog geen huisje. Op het moment dat we besloten voor dit kleine mannetje te gaan zorgen, veranderde mijn leven. Van hondenhater naar kersverse hondenbezitter. Het begin van veel mooie avonturen die ik in mijn verhalenreeks op Tinki.nl met jullie deel. Meer blogs van mij zijn te vinden op www.josjeblogt.nl.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie