Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

13 maart 2017 door Eveline Wijngaard in Hondengedrag

Hoe ga je om met vechtende honden in huis?

Hoe ga je om met vechtende honden in huis?

Het drama van vechtende honden in huis

Er wordt de laatste tijd veel gesproken over gevaarlijke honden, vechthonden, of de hoog-risico honden zoals ze genoemd worden. Ook deze hond(en) spelen een belangrijke rol binnen het gezin. Dit zorgt geregeld voor geschillen omtrent de HR-rassen en de menselijke emotie, die gepaard gaat met ingrijpende beslissingen voor goedwillende en zéér bewuste eigenaars van deze hondenrassen. Door ze koel af te schilderen als ‘risico’ of ‘monster’ doe je deze eigenaren, maar vooral de honden zelf, tekort.

Voor altijd Roos!

Ik ben zelf een groot liefhebber van de Stafford, ik ken dit ras al een jaar of 20 nu. Je hebt als baasje goud in handen, maar tot mijn grote verdriet vallen deze honden vanwege hun grote mensenliefde nogal eens in verkeerde handen. Roos is één van de honden die in de jaren dat ik dit ras bezit, bij mij heeft gewoond op haar weg naar een beter leven. Alleen heb ik door omstandigheden een verschrikkelijk moeilijke keuze moeten maken…

Hoe het onwerkelijke toch werkelijkheid werd

Gelukkig heb ik een automaat, want met één hand autorijden is niet makkelijk. Het is een prille lentedag in maart -van het jaar 2012- als ik na een dagje kinderboerderij de straat inrijd met mijn Jeep Cherokee. Een handige auto als je niet teveel waarde hecht aan een steriel interieur en krasvrije achterbak. Ideaal om mijn roedel Staffords in te vervoeren zonder maar een seconde wakker te hoeven liggen van krassen of blubber. Fien ligt met haar hoofd tegen het raam, blonde haren in de condens op het raampje geplakt. Ze slaapt.

Overal bloed

Ik laat Fien in de auto slapen en open de voordeur waarbij een bloedgeur mij tegemoet komt. Er ligt plas, poep en heel veel bloed. Spetters tot het plafond, op de deuren, een sleepspoor naar de bank. Op de bovenste trede van de trap zitten Bikkel en Tonka te rillen. In een hoek zit Roos, haar poot en een deel van haar borst heeft oppervlakkige bijtwonden. Het sleepspoor lijdt naar de bank waar Jesse buiten bewustzijn en oppervlakkig ademend ligt. Haar oor is afgescheurd, haar buik ligt open en de wond op haar poot laat bot en pezen zien. Op het ritme van haar hartslag gutst bloed over de bank. Ik besef me dat ze aan het sterven is.

[contentblock id=19 img=html.png]

Richting dierenarts

Ik ben extreem kwaad. Niet op Roos, een hond kan er niks aan doen dat zij een hond is. Ik ben kwaad op mijzelf. Op het moment dat ik verliefd werd op de Staff/Pitbull heb ik mij ingelezen in het ras en nooit laten verblinden door de tandpastasmile van een zekere Mexicaan met Amerikaans accent. Maar ik heb de kracht en het instinct van mijn geliefde ras zwaarder onderschat dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik trek een deken van mijn bed, rol Jesse’s levenloze lichaam erin en ren de deur uit. Ik leg het hoopje deken op de achterbank van de Jeep. Fiene opent haar ogen en ik zeg dat ze rustig moet slapen. Ik start de auto en bel ondertussen met mijn dierenarts en leg kort de situatie uit. Ze maken de OK klaar en ik kan komen.

Verblind door de liefde voor het ras

Zijn ze niet lief dan, die Staffs en Pitjes? Jawel. Ze zijn heel lief. Ik kan mij voor mij -als mens- geen lievere, meer loyale, trouwe, gehoorzame grote knuffelige en grappige goedzakken bedenken. Maar het zijn wel goedzakken met een gevulde rugzak. Ze zijn namelijk gebouwd en gefokt om voor je te vechten. Niet tegen hun beste vriend; de mens, maar tegen andere dieren. Zijn er dan geen uitzonderingen? Jawel. Er zijn altijd uitzonderingen. Maar bedenk je dan wat het woord “uitzondering” betekent. Een sociale, allemansvriendachtige Staff is ongeveer eenzelfde uitzondering als een paard met 6 benen, een varken dat vloeiend Spaans spreekt of een dolfijn die kan lopen. Het probleem schuilt hem in het feit dat sommige baasjes, hun uitzondering als norm presenteren bij andere liefhebbers, baasjes of geïnteresseerden. Ze zijn verblind door de liefde, trouw en intelligentie die hun hond naar de mens (en sommige roedelgenoten!) tentoonspreidt, en vergeten daarbij waarvoor de hond in werkelijkheid is gefokt; vechten voor zijn baas.

Een sociale vechthond

Het Stafford en Pitbullprobleem is inmiddels wereldwijd. De asiels zitten overvol met onbegrepen trouwe en loyale vrienden. Honden met trauma’s omdat zij niet aan het plaatje konden voldoen. Fikkie beet toch de kat of buurhond dood terwijl er op televisie toch écht geziend werd hoe je een Pitje los in een roedel Chihuahua’s kan gooien. En dat willen wij dan ook, een sociale vechthond. Het resultaat van incidenten is dat het opnieuw leven inblazen van de RAD -zoals die actief was tot december 2008- onvermijdelijk is als de baasjes niet snel bereid zijn afstand te doen van hun Roze Bril.

[contentblock id=7 img=html.png]

Haar laatste adem?

Ondertussen -in 2012- rijd ik met een noodgang over de A15 naar mijn dierenarts in Meteren. Vanaf de achterbank komt een gorgelend geluid en ik voel dat Jesse haar laatste adem uitblaast. Als ik met haar in de deken in mijn armen de praktijk binnen ren staat iedereen klaar om direct te reanimeren. Jesse wordt onder narcose gebracht, het haar om haar wonden wordt afgeschoren en ik assisteer als er drains vanuit haar hoofd worden aangelegd, haar oor wordt aangeniet en de poten gehecht. In de auto wordt Fien ondertussen wakker en als ik haar de praktijk binnen draag begint ze te gillen. Jesse ligt erbij als een levenloze Frankenstein met kale plekken, hechtingen, nietjes en drains. Maar ze leeft nog wel. Het is de tweede keer dat mijn dochter geconfronteerd wordt met een bloederig gevecht tussen 2 honden in korte tijd. Ik voel mij schuldig. Als we naar huis toe rijden mag ze voorin zitten en ik houd haar kleine hand vast met mijn vrije hand. De duim -dik in het verband- rust op het stuur. We zingen een liedje en kijken hoe de zon ondergaat. Jesse zal volledig herstellen, al duurt dit proces maanden. Thuis poets ik met Dettol de bloedvlekken weg. Ik troost mijn 2 jongens Bikkel en Tonka en praat zacht met Roos terwijl ik haar achter haar oren krabbel. Als alles is opgeruimd gaat de deurbel, politie. Ze willen melding gaan doen bij Jeugdzorg omdat er een gevaarlijke situatie is ontstaan en er voor de tweede keer een incident heeft plaatsgevonden in mijn huis tussen 2 vechthonden.

Het graf van Roos

Afgelopen zondag stond Fien opeens met een bos rozen in de Albert Heijn. Of we naar het graf van Roos konden fietsen zodat ze een bosje bloemen neer kon leggen. Hoe klein Fien ook was en hoe beangstigend alles wat er gebeurde moet zijn geweest; ze heeft Roos nooit vergeten. Net als ik. Alleen had ik nooit de moed om nog eens naar haar toe te gaan en verzon ik elke keer dat Fien een bezoek ter sprake bracht een smoes. We fietsen over uitgestrekte wegen langs boomgaarden en weilanden in de Betuwe. Met zijn drietjes. Stephen, Fien en ik. De lucht is helderblauw en de zon verspreid een gouden gloed over het landschap. Net zo goud als de vacht van Roos. Uit de fietstas van Fien steekt een bos met gele rozen.

Rust zacht, grote meid

We parkeren onze fietsen en lopen de begraafplaats op waar oude en nieuwe graven elkaar afwisselen. Half vergane knuffels en halsbanden sieren grafstenen waar namen op gekerfd staan. Kindertekeningen, lantaarntjes en nepbloemen… In het uiterste hoekje is een lege plek. Anoniem. Alleen het bord met het grafnummer herken ik. De rozenstruik heeft geen wortel geschoten. Fien legt haar rozen neer en maakt van steentjes een groot hart. In de bladeren scharrelt een egel. Om mijn broekspijp voel ik de warmte van een hondenlichaam dat er niet meer is terwijl de wind met mijn haar speelt. Het is doodstil. Mijn roze bril heb ik met jou begraven Roos en ik ben blij dat ik de confrontatie met mijn falen als baas ben aangegaan. Rust zacht, grote meid. Dat jouw verhaal als voorbeeld mag dienen voor baasjes die weigeren die bril af te zetten.

Eveline Wijngaard

Geschreven door Eveline Wijngaard in Hondengedrag

ik ben Eve, 36 jaar oud en ik woon al mijn hele leven aan de Waal. Een rivier die mijn opa altijd al schilderde en die mij ook in haar greep heeft. De meeste dagen van de zomer breng ik daar op het strand door met mijn 2 honden, Tonka en Bonnie. Het is de plek die mij inspireert en betovert. Tonka is een Engelse Staffordshire Bullterriër en Bonnie een Amerikaanse Stafford Terriër. Beiden hebben een stamboom en een MAG-test succesvol doorlopen. Ik schaar mijzelf onder de Verantwoordelijke Powerbreed Eigenaars en dat is ook de boodschap die ik uitdraag naar de buitenwereld. Verantwoording, kennis van het ras, erkenning van de raseigenschappen en zorgdragen voor een positief beeld naar de maatschappij. Ik vind het heerlijk om in de huid van mijn honden te kruipen en de wereld vanuit hun ogen te beleven. Ik ben een beetje een rare mevrouw, misschien wel de enige die weleens op handen en voeten door de woonkamer loopt om te zien hoe zij de wereld ervaren. Je leest meer van mijn verhalen op mijn eigen pagina.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie