Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

28 april 2017 door Bram Vroon in Hond opvoeden

Een hond leren wennen aan andere dieren

Een hond leren wennen aan andere dieren

Chef en de koeien

Vanaf augustus vorig jaar is Chef bij ons gekomen vanuit het asiel van Montlucon. Het gaat heel goed met hem. We wandelen iedere dag drie keer door de natuur en de weilanden om het landgoed “Au Bout du Monde” in Les Trois Taillants. We komen dan regelmatig kuddes met koeien tegen die in de weilanden staan. Chef is een beetje bang voor die grote witte beesten en zorgt er dus voor dat hij niet te dicht in buurt komt van deze grote witte Charolais koeien. Dit zijn wel de echte Franse koeien en de provincie Limousin staat in Europa natuurlijk erg bekend om het vlees van deze koeien.

De witte dames

Met veel ontzag ontwijkt hij ze. Daar ben ik alleen maar blij om want de koeien hier zijn het grootste bezit van de boeren en het zou niet handig zijn als Chef laat merken dat hij de koeien niet zo goed kan verdragen als buurvrouw. Daarbij lopen we dagelijks door de weilanden van deze boeren. Ik heb dat natuurlijk wel gevraagd of dat mag en er is niet een boer die dit een probleem vindt. We moeten ons dan natuurlijk wel netjes gedragen en geen problemen krijgen met de koeien. Het is wel zo dat we niet de weilanden ingaan waar ‘de witte dames’ staan. Die zijn afgesloten en dat laten we zo. Het is ook best riskant om tussen de kuddes door te lopen, de stieren en kalfjes zijn daar ook bij. De moeders beschermen hun kalfjes en de stier beschermt de vrouwtjes. Het kan soms heel raar uitpakken als je daar tussendoor gaat lopen. Ik wandel met de hond door de lege weilanden. Om de paar weken wisselen de koeien van weiland dus er zijn altijd wel weilanden die vrij zijn en waar we dus ongestoord kunnen lopen.

Lekker spoorzoeken

Nu moet je het begrip weiland wel iets anders interpreteren dan die grote vlakke, vierkant afgebakende lappen grond in Nederland. Hier in de Creuse is het heuvelachtig en de weilanden zijn van oudsher verdeeld. Hier verandert niet zoveel in en de afrasteringen zijn soms al tientallen jaren oud en bestaan uit stroken met oude bomen en struiken. Ook de stukken waar veel bomen staan lopen de koeien gewoon doorheen. Het weiland is gewoon een stukje afgezet landschap. Dat maakt het alleen maar mooier om doorheen te wandelen en dat doen we dus gretig. Chef meestal voorop met zijn neus naar de grond om te speuren naar sporen van vossen, herten, reeën, konijnen en alles wat maar een reukspoor achter wil laten.

Veel vrijheid

Zo gaat het de hele winter met mijn hond. Wij hebben dagelijks de beschikking over tientallen hectares weiland als wandelgebied. Het wordt steeds rustiger want alle kuddes koeien verdwijnen dan langzamerhand de stallen in voor de winter. Chef is zo helemaal in zijn element en geniet iedere keer weer. Ik vind het heel mooi om te zien hoe hij opleeft in dit landschap. Drieënhalf jaar lang in het asiel en dan nu al bijna een half jaar zo in de vrije natuur. Dat moet toch een prachtig gevoel van vrijheid geven. We genieten samen volop van de wandelingen die we maken.

Nerveus

Nu is het weer voorjaar geworden en Chef voelt zich helemaal op zijn plek hier in het stukje van de Creuse (Frankrijk). We komen er alleen nu wel achter dat het wel één groot nadeel heeft. Chef voelt zich hier zó op zijn plek dat hij zich eigenlijk de eigenaar voelt van het hele gebied waar we altijd wandelen. Dat is niet zo raar want het is hier zo afgelegen en stil. We zijn natuurlijk altijd de enige die hier lopen. Je voelt je al snel de eigenaar van dit gebied. Maar nu de koeien weer hun intrek nemen in de weilanden gaat er bij Chef wel een knop om. Hij is niet blij met de aanwezigheid en laat dat heel goed merken. Hij vliegt het weiland in om de koeien weg te jagen van “zijn” land. Dit is natuurlijk niet helemaal de bedoeling zo. Ik moet in actie komen om dit toch even duidelijk te maken aan Chef. Nou, dit komt niet helemaal binnen bij hem en ik ga nu dus een aantal weken tegemoet met een hoop geduldige en consequente leermomenten voor Chef. Ten eerste ga ik proberen om hem te laten wennen aan de aanwezigheid van de koeien. Ik neem hem aan de lijn heel kort en dicht bij me. Ik blijf de hele tijd heel rustig praten tegen hem om te laten merken dat het niets bijzonders is.  

Chef laat van zich horen

Zodra ik Chef weer los laat lopen in een ander weiland gaat hij er zo snel mogelijk vandoor om een andere wei in te gaan. De duffe koeien moeten vanzelf in actie komen als Chef de boel op stelten gaat zetten met zijn geblaf en heen en weer geren. Het is een geloei van jewelste en de koeien worden enorm onrustig. De komende dagen ben ik dus heel druk met Chef in de hand houden en te zorgen dat hij niet de weilanden ingaat waar de koeien staan. Daar heb ik mijn handen vol aan. Toch vreemd om deze verandering te zien bij Chef in nog geen half jaar. Van heel beduusd toen hij net uit het asiel kwam, tot heel assertief en beschermend naar mij toe nu we een poosje samen zijn.

leren delen hond

De rust terug

Zo langzamerhand met veel geduld, steeds maar rustig blijven en de aandacht van mijn hond vragen, probeer ik Chef te stimuleren om erachter te komen dat het allemaal heel gewoon is dat de koeien hier staan. Je kan echt zien dat Chef er heel veel moeite mee heeft om zijn verworven gebied af te staan aan de koeien. Na twee weken veel oefenen gaat het weer heel goed. Chef kan nu langs de koeien lopen en dan luistert hij zelfs nog naar de opdrachten die ik geef. Af en toe als ik te dicht en te lang bij de koeien sta eist Chef zijn aandacht weer op door een beetje dwars te worden, maar ik denk dat de rust in Les Trois Tailllants tussen Chef en de koeien is wedergekeerd. Ik heb nu niet het idee dat het door mij komt maar dat Chef gewoon rustig gewend is geraakt aan de aanwezigheid van de koeien. Ik ben benieuwd hoe het volgend voorjaar gaat.

Tip

Lees hier alle blogs uit de reeks ‘leven als ‘hond’ in Frankrijk’

Bram Vroon met zijn hond in Frankrijk

Geschreven door Bram Vroon in Hond opvoeden

Bram Vroon schrijft waargebeurde belevenissen van hem en zijn Franse waakhond Chef op het landgoed “au bout du monde” in Les Trois Taillants. Hier wordt hard gewerkt aan de verhuur van gîtes, B & B kamers en pipowoonwagens. In zijn blogs ‘Leven als “hond” in Frankrijk‘ benadrukt Bram de eenvoudige dagelijkse dingen die voorbij komen tijdens het leven van een hond in het Franse boeren leven in midden-Frankrijk.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie