Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

6 april 2017 door Nicole Schoone in Gezondheid hond

Megaoesophagus – hond met slokdarmproblemen

Megaoesophagus – hond met slokdarmproblemen

Mega-oesophagus bij honden

Megaoesophagus bij honden, ook wel bekend als Mega O, betekent letterlijk een ‘vergrote slokdarm’. Honden die hiermee geboren worden (zoals onze Golden retriever Django), of die er op latere leeftijd mee te maken krijgen, hebben een slokdarm die verwijd is en die bovendien een verminderde peristaltiek (de knijpende beweging van de slokdarm) vertoont. Dat dit veel problemen met zich meebrengt, mag duidelijk zijn. Daarom stellen veel dierenartsen na deze diagnose voor om de hond te euthanaseren. Dat dit echter niet altijd nodig is, zal blijken uit het levensverhaal van onze geweldige Golden retriever Django.

De eerste ontmoeting met Django

Na het plotselinge overlijden van onze Golden retriever Chelsey (een herplaatser uit het asiel), zochten we opnieuw een Golden retriever. Het liefst ook een herplaatser, in goede gezondheid en niet te oud. Al gauw werden we via een herplaatsingsorganisatie getipt dat iemand haar hond kwijt wilde; een zo op het oog prachtige Golden retriever van ruim 1 jaar. In verband met een scheiding zocht het baasje nieuwe eigenaren voor haar hond, welke volgens de papieren overigens geen mentale en fysieke problemen zou hebben. Ik herinner me het moment dat ik Django voor het eerst zag nog goed. Een ietwat magere en onzekere hond, die zich erg onderdanig toonde. Ik besloot met hem te gaan wandelen en eenmaal buiten toonde hij zich als de jonge, actieve hond die hij zou moeten zijn. Na de gezondheidspapieren gezien te hebben, welke geen bijzonderheden vertoonden, besloot ik dat we hem meteen mee namen. En toen begon de ellende…

Onderzoek naar slokdarmproblemen

We begrepen er niets van; wat kon dat klotsende geluid toch zijn? De dierenarts vond het ook maar een raar verhaal, maar hij hoorde dat geklots dan ook nooit want het was alleen hoorbaar als Django wandelde of rende. Onderzoek na onderzoek volgde, en eigenlijk wist Paul ook niet meer waar de oorzaak van Django’s malaise kon liggen. De longontsteking was verdwenen, maar het overgeven bleef en het beroerd voelen ook! Om een ontzettend lang verhaal kort te maken, waarbij ik op tal van vragen bij de vorige eigenaar en haar dierenarts een antwoord zocht maar telkens nul op rekest kreeg, stelde Paul uiteindelijk voor om een barium-test te doen. Een barium-test bij de hond wordt gedaan om de vorm van de slokdarm in beeld te krijgen. De hond krijgt barium toegediend en op een röntgenfoto kan dan gezien worden hoe de slokdarm van de hond eruit ziet. Zo kun je een zogenaamde “Megaeusophagus’ ontdekken. Paul dacht overigens niet dat dit aan de orde was, want deze aandoening komt bij honden maar zelden voor. Toch wilde hij het even uitsluiten.

[contentblock id=19 img=html.png]

De uitslag

De uitslag was echter onverbiddelijk: Django had een Megaoesophagus, en wel de aangeboren variant. Sommige honden krijgen het op oudere leeftijd. Django leefde dus al bijna anderhalf jaar met deze aandoening en het was onbegrijpelijk dat dit niet eerder aan het licht was gekomen. Hij kreeg hier namelijk niet alleen veel te weinig voeding door binnen, maar moest zich ook nog eens altijd erg beroerd voelen! Paul stelde me voor de keus: onmiddellijk in laten slapen, of het -moeilijke- pad gaan bewandelen wat de zorg voor een hond met een Megaoesophagus inhoudt. We kozen voor het laatste en de jaren die hierop volgden, tot Django’s dood op 9-jarige leeftijd in 2015, hebben mij getoond hoe bijzonder de relatie met een hond kan zijn. Hoe zich een twee-eenheid en een onbreekbare band met mijn hond vormde waar ik de rest van mijn leven dankbaar voor zal zijn.

Nicole Schoone

Geschreven door Nicole Schoone in Gezondheid hond

Mijn naam is Nicole, ik ben 43 jaar, en ik ben ooit als “puppy-walker” (iemand die een jaar lang een blindengeleidehond in spé in huis neemt) in aanraking gekomen met honden. De eerste blindengeleidehond is spé was een (zwarte) Labrador retriever, daarna een Golden retriever, en daarna heb ik zelf twee Golden retrievers (herplaatsers) in huis genomen. Het lijkt mij leuk mijn ervaringen als “puppy-walker” met jullie te delen. Daarnaast heeft mijn laatste Golden retriever (Django) een slokdarm-aandoening gehad waar ik over wil vertellen. Django had namelijk een zogenaamde  “Mega Oesophagus” en ik wil hier graag meer ruchtbaarheid aan geven, omdat het voor zowel dierenartsen als baasjes van honden met deze aandoening vaak een enorme uitdaging is om hier mee om te gaan.  

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie