Vergelijk 60.0000+ hondenproducten van 700+ merken uit 35+ webshops

Vergelijk 60.0000+ hondenproducten

9.3SterSterSterSterSter(360 beoordelingen)
Terug

17 mei 2017, door Bram Vroon in Hondengedrag

Mijn hond Chef en de postbode

Mijn hond Chef en de postbode

Franse beleefdheid; hoe beleefd is beleefd?

Er wordt wel eens gezegd dat Frankrijk bekend staat om zijn zogenaamde “beleefdheid”. Ik moet heel eerlijk zeggen dat deze “beleefdheid” wel heel echt is, maar ook een heel erg gewoonte dingetje. Wanneer je bijvoorbeeld de buurman ziet in de ochtend wordt er voluit handen geschud en mocht het de buurvrouw zijn dan moet er gezoend worden, en wel twee keer. Geen drie keer zoals in Nederland. Als je bijvoorbeeld ’s ochtends op je werk komt worden alle collega’s netjes voorzien van een handdruk. Zo ook de postbode, die enkele keren per week langskomt, krijgt keurig netjes iedere keer als hij de post komt brengen een handdruk. Er wordt een fijne dag gewenst en er wordt even op het weer gemopperd natuurlijk. Ik vind het wel wat hebben zo, maar of het nu allemaal echt gemeend is valt natuurlijk te betwijfelen.

Waakse Chef

Chef moet wel heel erg wennen aan de “facteur”. Vreemde mensen op het terrein vindt onze waakhond natuurlijk helemaal niks en hij gaat dan ook altijd behoorlijk tekeer als er post wordt bezorgd. Het blaffen begint al als hij het autootje in de verte hoort aankomen. Misschien is het goed om te weten dat wanneer je hier een auto hoort in de verte die dan altijd naar je toe komt, want meer verkeer hoor je niet en is er ook niet. Het landgoed heet dan ook niet voor niets “Au bout du Monde” (aan het eind van de wereld). Dus Chef is er altijd wel op tijd bij om te beginnen met blaffen.

Paraderen

We hebben Chef meer vrijheid gegeven door een lange looplijn neer te leggen van zijn ren naar de oprit. Hij zit dan met zijn riem vast aan de lijn, kan zo een meter of vijftig heen en weer lopen vanuit zijn hok naar zijn uitkijkpost bij de oprit. Hij kan er ook voor kiezen om in zijn slaaphok te gaan liggen. De meeste tijd loopt Chef een beetje heen en weer te paraderen over het terrein dat hij beschouwd als “zijn” terrein. Het bewaken gaat hem steeds beter af, terwijl hij eigenlijk alleen maar wat herrie maakt als het nodig is en nooit onvriendelijk wordt. Daar is hij dan ook veel te lief voor. Maar het is en blijft een jachthond en als hij echt de vrijheid heeft gaat hij er toch echt vandoor dus blijft hij aan de looplijn met zijn riem. De lengte van die riem is precies zo lang dat er net een paadje overblijft waar mensen langs kunnen lopen zonder dat Chef daarbij kan. Hij heeft nog steeds de vervelende gewoonte om tegen je op te springen en de meeste mensen vinden dat helemaal niet fijn.

hond Chef en de postbode

Post bezorgen

Als de postbode dus langskomt is het eigenlijk altijd hetzelfde liedje. Chef begint te blaffen en even later komt het gele autootje van de “la Poste” om de hoek. De postbode komt dan met de post in zijn hand aanlopen over het pad dat net vrij blijft. Chef maakt dan volop stennis en de postbode doet zijn plicht door er langs te lopen en de post in de brievenbus te doen. Meestal begroeten we elkaar met een handdruk en een praatje over het weer en de hond. Ik meld de postbode dan ook altijd dat Chef niets doet en dat hij niet bang hoeft te zijn. Hij antwoordt dan ook altijd heel beleefd dat het zo’n enorme lieve hond is. Dat hij ook weet dat hij niks zal doen. Dus ik heb de gedachte dat de postbode ook echt weet dat Chef hem ten alle tijden vriendschappelijk zal begroeten.

Het loopt een beetje mis

Op een dag komt daar toch verandering in. We zijn druk bezig met het werken aan de toekomstige gite (vakantiehuurhuis) terwijl Chef een beetje aan rondsnuffelen is. We zijn net terug van een wandeling in de omgeving en ik heb hem nog niet aan de looplijn gedaan. Op dat moment horen we de postauto aankomen rijden. Chef reageert meteen en gaat er helemaal voor staan om de postbode van een mooi welkom te voorzien. Onze “facteur” heeft niet echt in de gaten dat Chef losloopt en doet gewoon zijn dagelijkse dingen tot het moment hij oog in oog staat met Chef de waakhond. Dan beseft hij dat de hond los staat en hij schrikt zich het lazarus. Chef doet er nog een schepje bovenop en loopt imposant een rondje rond de auto en de postbode weet het even niet meer. Het is een aandoenlijk gezicht. De postbode met zijn rug tegen de deur van de auto, grote verschikte ogen en hij houdt de post in zijn hand veilig hoog in de lucht. Als goede postbode die verantwoordelijk is voor het foutloos bezorgen van de post. Chef die zich nogal druk maakt en rondjes blijft lopen rond de postbode en de postauto zorgt ervoor dat de postbode als vastgenageld stil blijft staan met zijn auto als steun in de rug.

honden en de postbode

Waar is de “franse” beleefdheid

Ik moet eigenlijk heel erg lachen om de hele situatie maar help de postbode om vrij te komen van Chef. Die luistert natuurlijk helemaal nergens naar op zo’n moment. Hij laat mij voor gek staan door niet te luisteren en hij houdt de postbode gewoon netjes op zijn plek bij de autodeur met de post nog steeds veilig hoog in de lucht houdend. Ik maak er een eind aan door Chef vast te pakken en de postbode slaakt een zucht van verlichting. Hij is zo geschrokken dat hij weer snel in zijn autootje stapt en vergeet zomaar onze vaste handdruk. Ineens is de Franse beleefdheid helemaal verdwenen en de beleefde, mooie opmerkingen over Chef is onze postbode ook plotseling vergeten denk ik. Zouden al die beleefdheden nu echt wel zo gemeend zijn? Op het “moment suprême” is het toch ineens vervlogen. Al met al heb ik wel de post en Chef is weer rustig. 

Of de postbode nog wel zo rustig zijn ronde kon afmaken weet ik zo net nog niet, maar om je gewoon in Frankrijk goed Frans te gedragen blijf ik dus altijd netjes “Frans” beleefd.

Tip

Lees hier alle blogs uit de reeks ‘leven als ‘hond’ in Frankrijk’

Bram Vroon

Geschreven door Bram Vroon in Hondengedrag

Bram Vroon schrijft waargebeurde belevenissen van hem en zijn Franse waakhond Chef op het landgoed “au bout du monde” in Les Trois Taillants. Hier wordt hard gewerkt aan de verhuur van gîtes, B & B kamers en pipowoonwagens. In zijn blogs ‘Leven als “hond” in Frankrijk‘ benadrukt Bram de eenvoudige dagelijkse dingen die voorbij komen tijdens het leven van een hond in het Franse boeren leven in midden-Frankrijk.

Nog geen reacties
Schrijf een reactie

Schrijf een reactie