Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

6 april 2018 door Edith van Groningen in Gezondheid hond

Hoe ga je om met het verlies van je hond?

Hoe ga je om met het verlies van je hond?

Het is ineens oorverdovend stil in huis. De mand is pijnlijk leeg. Je liefste viervoeter is overleden. Misschien dat het er al aan zat te komen, maar misschien kwam het ook wel totaal onverwacht. Hoe ga je om met het verlies, het verdriet en het gemis. Hoe vul je de dagen, weken en maanden erna als de dagelijkse routine en het ritme weg zijn gevallen.

Er is helaas geen standaard handleiding hoe je omgaat met verdriet en rouw na een overlijden. Niet bij de mens en niet bij een dier. Het overlijden van je hond voelt alsof er een volwaardig gezinslid weg is. Sommigen vergelijken het met het verlies van je eigen kind. Persoonlijk wil ik niet zo ver gaan. Maar een ander kan dat wel weer zo ervaren. In deze blog wil ik dan ook mijn eigen beleving vertellen over het overlijden van mijn Jack Russell: Waldo (op 25-11-2011 / 15 jaar), mijn Cavalier King Charles Spaniel: Batjo  (op 18-07-2015 / 13 jaar) en meest recent mijn Border Collie: Benzy (op 29-03-2017 / 1 jaar en 9 maanden). Benzy is overleden aan de directe gevolgen van zijn epilepsie, hier lees je meer over in mijn blog over epilepsie. Bartjo aan de gevolgen van een herseninfarct en Waldo was oud en ‘op’.

Het overlijden

WaldoBij Waldo was er acceptatie van zijn dood omdat hij al 15 jaar was, oud en ‘op’ met een prachtig mooi leven achter de rug. Het eerste verdriet was er echter niet minder om. Vijftien jaar een hond om je heen gaat echt in je systeem zitten. Waldo hebben we achtergelaten bij de dierenarts. We wilden geen hond in onze tuin begraven en van cremeren moest ik niets hebben. Vond ik (toen) nogal overdreven, dat deed je in mijn beleving alleen maar bij mensen. Waar je thuis het meeste aan moet wennen is dat je verder moet zonder de dagelijkse routines en aanwezigheid van je hond. Om te zorgen dat ik mezelf niet onnodig wilde ‘kwellen’ heb ik al vrij snel zijn mandje en zijn andere spulletjes opgeruimd. Op die manier werd ik er niet dagelijks mee geconfronteerd. Uiteindelijk waren we niet meer dagelijks bezig met het verdriet en kwamen voornamelijk de leuke herinneringen boven en konden we met een glimlach terugkijken op Waldo zijn leven bij ons.

Een nieuwe hond

BatjoEen half jaar later, juni 2012, kwam mijn zwager plotseling te overlijden en hebben we zijn hond in ons gezin opgenomen. Er was immers ruimte in ons huis, maar vooral in ons hart. Batjo was een schat en een echte goedzak. Zijn zachte en lieve karakter was een verademing na de soms nogal nukkige Waldo. Na drie gezonde jaren in ons gezin, kreeg Batjo uit het niets een herseninfarct. Met spoed naar de dierenarts. Mede vanwege zijn leeftijd van 13 jaar besloten we daar, na overleg, dat het beter was om hem verder lijden te besparen en hem te laten inslapen. Wat was mijn verdriet toen groot. Vooral omdat het zo plotseling was en we dit niet zagen aankomen. Ongelooflijk gewoon. De grootste pijn was het besef dat Batjo de laatste levende connectie met mijn overleden zwager was. Batjo bleef altijd nog een beetje ‘de hond van Kees’ (zo heette mijn zwager). Een Cavalier als ras zou nooit onze eigen keus zijn, in dat opzicht voelde het anders dan een pup en ras helemaal zelf uitkiezen. Desondanks hebben we zielsveel van hem gehouden.

Een nieuwe pup

BenzyDe stap naar een nieuwe pup ging erg snel. Heel soms voelden we ons er een beetje schuldig onder. Was het niet te snel allemaal? Maar we waren er aan toe en hadden er zin in. Op 21 augustus 2015 hebben we Benzy opgehaald. Een Border Collie. Wat was dit anders! Een bolletje aan energie en ondeugendheid kwam ons huis binnen. Hij was een lieve hond met geen greintje kwaad in zich. Een aanwezige knuffelkont, leergierig en slim. We hadden nog geen enkel idee van de sluipschutter die zou toeslaan toen Benzy anderhalf jaar was. De onbezorgde periode en het vertrouwen in de toekomst werden teniet gedaan toen die eerste epilepsieaanval zich aankondigde. Het leven van Benzy èn van ons veranderde compleet. In totaal heeft zijn epilepsie vier maanden geduurd, waarin hij talloze aanvallen had en gelukkig ook periodes zonder. Een intense periode die enorm veel impact op Benzy, maar ook op ons als gezinsleden had. Alleen hondeneigenaren die hier ook mee te maken hebben snappen dat.

De juiste beslissing

In de nacht van 29 maart 2017 is Benzy thuis ingeslapen met behulp van de dierenarts. De aanvallen (clusters) wilden maar niet stoppen. Het proces van inslapen verliep erg rustig, maar was superverdrietig. Het was een juiste beslissing en ook weer mooi om dat samen in ons eigen huis mee te maken. We wisten dat er geen andere mogelijkheid meer was en dat zijn epilepsie alleen nog maar lijden zou zijn. Verdrietig zijn we toen na twee dagen en nachten zonder rust en zonder slaap, naar bed gegaan. Er was ineens rust, de storm was voorbij, voor hem en voor ons. Als je dan ’s morgens weer wakker wordt is er gelijk het besef dat hij er niet meer is. Je gaat naar beneden en daar lag hij nog. Inmiddels koud geworden en stijf. Ik heb hem nog gekust op zijn lieve neus. Foto’s gemaakt, hoe macaber dat misschien ook mag lijken. Voor mijn gevoel moest ik dat doen. Bang dat die laatste herinnering zou gaan vervagen in mijn geheugen. Ik heb een plukje haar van zijn staart geknipt, zoals je dat doet met het eerste plukje haar van je kind. Deze keer hebben we wel voor een crematie gekozen. Hij verdiende na deze heftige strijd een respectvol afscheid. Wat ben ik nu blij dat we dat gedaan hebben. Ik begrijp dat nu ook veel beter dat cremeren echt geen overdreven gedoe is. Het geeft zoveel troost. En zo mooi hoe een dierencrematorium ermee omgaat. Alsof het om een mens gaat. Het was een wereld die ik nog niet kende. Het heeft mij diep ontroerd en geraakt. Een dag later was Benzy weer thuis, waar hij nu nog staat. Samen met het plukje haar in een glazen buisje en een pootafdruk in klei. We waren weer samen.

Een jaar later

urn hondHet verdriet om Benzy was enorm. Op dit moment, bijna een jaar later is het wat minder scherp. Maar er gaat werkelijk geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Dat komt ook omdat ik dagelijks zijn foto en urn in de woonkamer zie staan en er regelmatig een kaarsje bij aansteek. Je wordt er wel mee geconfronteerd. Kwel ik mijzelf er dan niet mee? Nee, want ik vind het fijn om hem dagelijks te ‘zien’ en aan hem te denken. Soms geeft dat verdriet en tranen, maar ook zijn er vrolijke herinneringen waar we om kunnen lachen. De rust is in ieder geval terug, want leven met een hond die epilepsie heeft is constant op je hoede zijn. Die rust is iets wat ik als prettig ervaar. Er is ook weer tijd voor andere dingen en voor mezelf. Dit is ook de langste periode dat we zònder een hond zijn. Er was nog een mogelijkheid om een pup uit een asiel te kopen, maar daar is toch maar weer van af gezien. Te veel twijfels nog. En bij twijfels moet je het gewoon nog niet doen. Voor een ander helpt het misschien wel om snel weer een andere hond te nemen, maar daar moet je wel aan toe zijn. Ik ken iemand die dat wel gedaan heeft, maar nu achteraf ook zegt: “het was tè snel en had maanden nodig om er aan te wennen”. Ook iemand die een hond had met epilepsie en een maand na Benzy overleed.

Een oppashondje

Het oppashondje van onze overburen hebben we wel, dat is fijn op zijn tijd en erg gezellig. Ik wandel daar ook dezelfde route mee als met Benzy. Dat is altijd weer een dubbel gevoel, want in gedachten loopt hij ook altijd mee.

De impact van epilepsie op hond én baasje

Onderschat niet de enorme impact die epilepsie heeft op zowel hond èn baasje. Het is 24/7 aanwezig en epilepsie gaat niet over. Het schept wel een intense band. Dan heb je ook nog het extra verdriet dat Benzy slechts 1 jaar en 9 maanden is geworden. Veel te jong overleden. Het voelt heel triest aan omdat je hoopte op nog heel veel prachtige jaren en hem had willen zien opgroeien en ouder worden. Deze twee factoren maken voor mij het verwerken lastiger dan bij Waldo en Batjo. Het duurt gewoon allemaal wat langer en daar neem ik mijn tijd voor.
Acceptatie en tijd. Misschien zijn dat wel de twee sleutelwoorden. En oh ja… doe het vooral op je eigen manier en waar jij je goed bij voelt.

Edith van Groningen

Geschreven door Edith van Groningen in Gezondheid hond

Als blogger, columnist en reviewer, kan ik goed uit de voeten met taal en tekst. Voor Tinki.nl wilde ik als periodieke gastblogger, vooral gaan schrijven over Benzy, onze Border Collie. Helaas is hij inmiddels overleden aan de gevolgen van epilepsie en hebben we hem eind maart 2017 thuis moeten laten inslapen. Benzy was onze derde hond. Ik vind het leuk om de 20 jaar ervaring met mijn honden te delen met de lezers en hondenliefhebbers van Tinki.nl. Neem ook eens een kijkje op Mijn Website of op mijn Facebookpagina.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie