Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

17 januari 2018 door Jacqueline van Hamersveld in Hond opvoeden

Ook honden nemen afscheid van elkaar

Ook honden nemen afscheid van elkaar

Wij mensen nemen afscheid als er iemand overlijdt. Wij rouwen en hebben tijd nodig om dit verlies te verwerken. Als je meerdere honden hebt, dan zal er altijd 1 eerder overlijden. Helaas wordt soms vergeten dat honden ook echt afscheid moeten nemen. Ik heb het één keer heel fout gedaan en heb het één keer goed gedaan. Ik heb zo duidelijk het verschil gezien en hoop dat ik met dit blog jullie kan uitleggen hoe en waarom.

Zeker weten ‘dit ras past bij ons’

Cela, een Anatolische herder van 7 maanden, kwam bij ons wonen. Wij hebben haar ergens opgehaald waar ze alleen in de achtertuin leefde. Ik had het ras ontmoet in Turkije en was er helemaal verzot op. Eenmaal terug ben ik een jaar bezig geweest om mij er heel goed in te verdiepen. Een bijzonder ras die voor je door het vuur gaat. Natuurlijk verwacht hij dat ook van jou. Respect is eigenlijk alles wat ze vragen.

Ontmoeting van Cela en Vlekkie

Thuis hadden wij een klein boomertje Vlekkie. Wij hebben de honden buiten kennis laten maken en zijn zo samen naar binnen gelopen. Eigenlijk ging thuis alles goed. Het werden nooit echt beste vriendinnen. Sliepen nooit samen en hadden beide een aparte mand. Helaas, ik had het graag anders gezien maar wij hebben natuurlijk niet alles onder controle.

Een hond met een rugtas

Na een paar maanden kwam de ware aard van Cela naar boven. Thuis was ze fantastisch. En man wat waren wij stapel op haar. Buiten was een ramp. Honden wou ze niet in de buurt hebben, ze was constant aan het waken over ons. Ik heb verschillende trainingen met haar gedaan. Uiteindelijk hebben ze ook daar gezegd dat Cela niet te trainen was. De eerste maanden van haar leven is ze getraind als vecht hond, dit wist ik helaas niet, maar pech dacht ik. Wij houden van haar en ze is fantastisch voor ons dus we passen gewoon alles aan. Cela was voor ons bijzonder. Ze voelde precies als er iets was en kwam je oprecht troosten. Met vreugde en verdriet ze paste zich altijd aan.

Het gemis van Vlekkie

In een periode waarin mijn moeder plotseling overleed, moesten wij een dag na de begrafenis onze kleine Boomer Vlekkie van 13 jaar laten inslapen. Zo hectisch en zo verdrietig en zo teveel. Wij hebben haar achter gelaten bij de dierenarts. Eenmaal thuisgekomen ging Cela op zoek. Waar is Vlekkie nu? Cela was verdrietig en wij waren verdrietig. Ik ben door de gebeurtenissen een aantal maanden thuis gebleven en was dus alleen met Cela. We hebben samen vele uren op de bank gelegen en man wat heb ik een steun aan haar gehad.

Het leven gaat door

Uiteindelijk ging ik weer door. Werk, huishouden, kinderen noem maar op. Wij merkte aan Cela dat ze steeds stiller werd. Ik had het gevoel dat ze ziek was of iets onder de leden had. Ze was buiten rustig en viel niet meer uit. Thuis stond ze soms met haar kop zo laag dat ze bijna de grond raakte.  Naar de dierenarts dus. Ze is helemaal onderzocht. Haar bloed werd gecontroleerd er werd een echo gemaakt en haar organen werden gecontroleerd, er was niks te vinden. Weer naar huis en kijken hoe het met haar ging. Na een aantal weken totaal geen verbetering. Weer terug naar de dierenarts. Ze was depressief. Ik schrok en dacht ja dat zal wel, maar als ik goed nadacht over wat er was gebeurt, dan snapte ik het wel.

Cela was depressief

Ik ben met haar een aantal maanden thuis geweest, juist omdat ze zo gevoelig was, heeft ze alles van mij opgepikt en daarbij ook nog eens het verlies van Vlekkie gevoeld. Ik ben doorgegaan maar zij is erin gebleven. Wat verdrietig als ik dit nu zo schrijf en wat stom van mij dat ik dit niet zag. Wat heb ik mij schuldig gevoeld. Ze moest of antidepressiva of we moesten weer een hond erbij nemen.

Een nieuwe hond

honden samenWe zijn dus voor een hond gegaan. We hebben ervoor gekozen om een Kruising Sint Bernard–Anatolische herder te nemen, weggehaald bij een broodfokker van 4 weken oud. Dit was echt nodig, omdat het zusje ook al niet meer kon lopen vanwege een agressieve moeder. Thuis gekomen ging het fantastisch. Cela was mama geworden en voedde Donna echt op. Wat was dit mooi om te zien, en wat waren wij en Cela gelukkig. Cela was inmiddels 6 jaar, maar gedroeg zich weer als een pup.

Cela werd ziek

Helaas, na 8 maanden werd Cela ziek. In de avond was alles nog goed en in de ochtend was ze te rustig. Gewoon eten, gewoon naar buiten, maar toch was er iets met haar. Op mijn werk de dierenarts gebeld om gelijk een afspraak te maken. In de middag belde mijn dochter op dat het niet goed ging. Gelijk naar huis en door naar de dierenarts. Ze werd vroeg in de avond geopereerd, omdat ze op de foto’s niks konden vinden. Helaas werden we gebeld dat ze niet meer te redden was. Ze had buikvlies ontsteking en overal zat zeer agressieve kanker. Het was niet eerlijk om haar uit de narcose te laten komen.

Dit keer moest ik het goed aanpakken

De volgende ochtend hebben wij haar op gehaald, onze Cela onze rots in de branding. Dit keer moest ik het goed aanpakken. Mijn eigen verdriet wegzetten en zorgen dat Donna goed afscheid van Cela kon nemen. Wij hebben haar op een kleed in de trimsalon gelegd. Eerst zelf heel goed naar haar gekeken en onze tranen laten gaan, zodat we straks alle aandacht voor Donna hadden. Donna kwam en we wisten niet wat we zagen. Dit is dus afscheid nemen voor een hond. Ze liep erom heen en er weer omheen, tikte haar steeds aan met haar neus. Nog eens en nog eens. Keek naar de kop van Cela en tikte haar nog eens aan met wat janken en toen liep ze weg naar de achterdeur. Oke, ga maar even naar buiten. Toen Donna buiten was, wou ze weer naar binnen. Eenmaal binnen wilde ze met een paar minuten weer naar buiten. Weer hetzelfde ritueel. Rondjes lopen om Cela en aanraken en tikken met haar neus, toen zag je Donna denken: wat nu? Ze rende naar buiten en begon heel hard te blaffen, rende weer terug naar Cela en weer naar buiten blaffen. Dit was haar laatste middel om Cela wakker te krijgen, ze wist dat dit niet lukte. Ze liep nog één rondje om Cela en ging naar binnen. Voor ons hartverscheurend, maar voor Donna een goede verwerking. We hebben Cela met z’n allen begraven in de achtertuin. Dicht bij ons, dicht bij huis. Met Donna ging het goed en was nog steeds een ongelofelijke ondeugende pup, zoals een pup hoort te zijn.

Ook honden nemen afscheid van elkaar

Ik wist niet dat depressie zo heftig kan zijn bij honden, ook wist ik niet dat een hond op deze manier afscheid moet nemen.  Ja dit moet echt, want ook honden moeten afscheid nemen van elkaar.

Jacqueline van Hamersveld

Geschreven door Jacqueline van Hamersveld in Hond opvoeden

Mijn naam is Jacqueline van Hamersveld. Ik ben inmiddels 50 jaar en heb mijn hele leven honden gehad. Mijn honden zijn alles voor mij. Natuurlijk ook mijn partner, kinderen en kleinkind. Stapel ben ik op allemaal. Maar mijn honden geven mij iets wat mij ontspanning geeft. Iedere dag weer. Ze zijn onuitputtelijk. Daarom voel ik mij echt verplicht om mijn honden Donna en Donnie hetzelfde te geven. En dat krijgen ze, respect, liefde en de beste verzorging. Mijn dochter heeft een trimsalon bij mij aan huis. Als het nodig is dan spring ik bij. Elke hond heeft iets bijzonders voor mij. Zelfs de gemeenste honden. Als je in hun ogen kijkt dan smelt je. Ja, soms sla ik door met de honden. Daar ben ik mij heel bewust van. Maar alle honden verdienen het beste en daar zet ik mij voor in.

(1) reactie
Plaats een reactie

Thea Gladon zegt op 19 januari 2018 21:53 :

Mijn ex vriend had ook een hond met de hond van mij samen ging niet echt.
Tot de hond van mijn vriend een ongeluk kreeg ging mijn hond iedere x bij hem kijken
De hond van mijn vriend was niet meer te redden en heeft de operatie niet overleeft.
Wij moesten afscheid nemen heb mijn Hond mee genomen
Volgens mij was dit goed en nu wist hij dat charly er niet meer was

Reageer op deze reactie

Plaats een reactie