Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

6 mei 2017 door Josje Toby in Algemeen

‘Pup met een missie’ – Deel 7 uit de reeks van Josje Toby

‘Pup met een missie’ – Deel 7 uit de reeks van Josje Toby

Probleemgedrag

Vandaag liep ik met mijn lieve hondjes te wandelen bij het meer toen ik een vrouw in het gras zag zitten. Een jongen van een jaar of tien, waarschijnlijk haar zoon, stond stokken in het water te gooien en een Sheltie rende enthousiast het water in en pikte de stokken weer op. Aangezien ik jarenlang leerkracht ben geweest en goed weet wanneer het wel of geen schoolvakantie is, viel het me gelijk op dat deze jongen niet op school was op dat moment. Ik knoopte een gesprekje aan met de vermoeid uitziende vrouw. Zij deelde onderstaand verhaal met mij.

Anders

De afgelopen jaren waren voor hen niet gemakkelijk geweest. Al vrij snel na de geboorte van haar zoon viel het haar op dat dit kindje anders was dan anderen. Het ventje huilde en huilde, er kwam geen einde aan. Nachtenlang liepen zij en haar man met hun huilbaby op de arm rond. Zijn spraak ontwikkelde zich langzaam en ook qua motoriek bleef hun zoon ver achter bij leeftijdsgenootjes. Hij zocht weinig contact met anderen. Hij lag maar in zijn wiegje of in de box, passief. In zichzelf gekeerd. Hij zocht nooit oogcontact. Als ze zijn gezichtsuitdrukking zou moeten benoemen zou ze het omschrijven als boos, gefrustreerd, verward. In de jaren die volgden werden de verschillen tussen hun zoon en leeftijdsgenoten steeds duidelijker. Eerst werd gedacht aan een probleem met zijn gehoor maar uiteindelijk, niet zo lang geleden, kwam dan de alles-verklarende diagnose. PDD-NOS. Autisme. Haar wereld stortte in.

Hoop

Tijdens een van de vele zoektochten op internet, waar ze nog alle weken zocht naar hulpmiddelen of therapieën om hun leven samen zo draagbaar mogelijk te maken, kwam ze op een dag op een website terecht van een hondenfokker in Zeeland. Die lieve dame was ingesprongen op de hulpvraag van vele ouders, om hun kind met autisme en andere stoornissen een vangnet te bieden. Een vangnet, in de vorm van een hond. Zelf was ze nooit op dat idee gekomen maar hoe meer ze las, hoe meer ze ervan overtuigd werd dat deze stichting haar en haar zoon zou kunnen helpen. Hoe de stichting zou kunnen ondersteunen bij de dagelijkse strijd tussen rust en woede, tussen liefde en agressie. Ze had er een lange autorit voor over. Zij en haar zoon. Op weg naar hoop. Op weg naar een nieuw hoofdstuk in hun turbulente leven. En zo kwam het, dat ze op een dag, een paar maanden geleden inmiddels, voor de deur van een oud Zeeuws boerderijtje stonden waar ze hartelijk werden ontvangen door de dame in kwestie en haar roedel.

[contentblock id=18 img=html.png]

Hulp

Terwijl zij in gesprek was met de fokster (die Anjana heette) was haar zoon neergestreken tussen de honden. Waar hij normaliter niet alleen gelaten kon worden omdat op elk moment een uitbarsting kon ontstaan, leek het deze keer helemaal anders te verlopen. Haar zoon had zich helemaal gestort op het heeeel zachtjes aaien van de honden. Het was zo een vertederend gezicht, ze kreeg er tranen van in haar ogen. Anjana had hem voorgedaan op welke manier hij de hondjes kon aanraken en wonderwel pikte hij dit heel goed op. Op een gegeven moment was hij zelfs met zijn hoofdje op de zij van een van de honden gaan liggen, heel zachtjes, alsof hij elk moment in slaap kon vallen. Ongelofelijk! Haar eigen zoon! Hetzelfde kind dat nooit wilde slapen, dat haar en zichzelf geen rust gunde en die gedragsmatig zeer moeilijk gedrag kon vertonen! Het was haar direct heel duidelijk dat er zich iets heel bijzonders voor haar ogen afspeelde. Niet lang na het bezoek aan deze dame in Zeeland konden ze terugkomen om hun eigen hondje te komen ophalen. Uiteraard zou er moeten worden getraind. Daarvoor zou een medewerker van deze stichting naar hen toe komen om hen hierin te begeleiden.

Liefde op het eerste gezicht

Het was liefde op het eerste gezicht. Hope en haar zoon. Vanaf dat allereerste moment wist ze dat er grote dingen zouden gaan veranderen. Dingen die eerst onmogelijk leken, die eerder niet lukten. In de maanden die volgden is er een heleboel veranderd. Veiligheid, geborgenheid, sociale contacten, warmte. Sprongen in zijn ontwikkeling werden gemaakt, iets dat daarvoor geen mens eerder was gelukt. Er is een soort rust gekomen. Iets dat hen allebei enorm goed gedaan heeft. Door de onbreekbare band die haar zoon inmiddels heeft opgebouwd met deze pup met een missie, werd haar duidelijk dat hij wellicht op een zorgboerderij beter tot zijn recht zou kunnen komen. Binnenkort zal er op een nabijgelegen zorgboerderij een plek vrij komen voor haar zoon. Een plek waar hij zich in de nabijheid van zijn hond Hope verder kan ontwikkelen in de richting van een zo zelfstandig mogelijk leven.

Bijzonder

Ik kijk de vrouw aan, mijn ogen vochtig van ontroering. Wat een fantastisch verhaal. Wat fantastisch dat honden zoveel voor iemand met een beperking kunnen betekenen! Wat geweldig dat er zulke mensen bestaan als Anjana met haar geweldige Pups met een missie! Meestal bedenk ik zelf de verhalen, maar dit verhaal had ik nooit kunnen verzinnen! In gedachten verzonken wandel ik verder met mijn eigen honden. Ik realiseer me dat ook mijn honden heel veel hebben betekend voor mijn eigen ontwikkeling en dat allemaal dankzij de onvoorwaardelijke liefde zoals een hond die kan geven. Sociaal, fysiek, emotioneel maar ook op een dieper level. Daar waar mijn lieve viervoeters dagelijks vriendschap, trouw, loyaliteit en grenzeloos vertrouwen bieden. Ik kan zijn wie ik ben, met al mijn talenten en zwaktes, en alles is goed. Vandaag was een hele mooie dag. Eenmaal weer thuis ga ik op mijn knieën bij mijn honden zitten. Terwijl er eentje mijn armen aflikt legt de tweede zijn kopje vol vertrouwen in mijn handen. Ik geef mijn lieverd een kus op zijn neus en weet; ik ben een bevoorrecht mens.

Geschreven door Josje Toby in Algemeen

Als tiener werd ik gebeten door een hond toen ik wilde kijken waarom de Duitse Herder van vrienden zo piepte. Ik opende de deur naar hun bijkeuken. HAP zei de hond. Het gat, vlakbij mijn pols, moest bij de huisarts worden schoongemaakt met een gereedschapje dat me deed denken aan het borsteltje waarmee ik toendertijd mijn blokfluit schoonmaakte. Sindsdien was ik bang voor honden. Tot de dag waarop mijn kersverse echtgenoot en ik de nacht doorbrachten in een B&B. Mijn nieuwe Lief bracht zijn hele jeugd door met honden en hij viel als een blok voor het hondje dat met de beheerder meetrippelde. Een Sheltie. Een Sheltie-mamma. Een van haar pups had nog geen huisje. Op het moment dat we besloten voor dit kleine mannetje te gaan zorgen, veranderde mijn leven. Van hondenhater naar kersverse hondenbezitter. Het begin van veel mooie avonturen die ik in mijn verhalenreeks op Tinki.nl met jullie deel. Meer blogs van mij zijn te vinden op www.josjeblogt.nl.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie