Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

20 november 2017 door Els Rommers in Hond opvoeden

Vechtende honden of vechtende baasjes?

Vechtende honden of vechtende baasjes?

Wat waren we blij toen we verhuisden naar een prachtige locatie aan de rand van het bos. Het Grote Genieten kon beginnen. Waren we eerder veroordeeld tot het lopen van steeds hetzelfde rondje, nu waren de wandelmogelijkheden opeens oneindig. Een wirwar aan bospaadjes en idyllische lanen beloofden inspiratievolle tochten door de natuur die zich ieder seizoen van haar mooiste kant zou laten zien. Ons enthousiasme werd gedeeld door Indy, onze labradoodle die gretig haar nieuwe omgeving vol onbekende, verleidelijke geurtjes begon te verkennen.

Dominant gedrag

Al in de eerste week kwamen we erachter dat er ook nadelen kleefden aan de prachtige loslooproute die schuin tegenover ons huis gelegen was. Twee Groenendaelers stormden op Indy af en lieten meteen hun tanden zien. Hun vrouwtje, die flink achterop was geraakt, ondernam geen enkele poging haar honden terug te roepen. Gelukkig liep het goed af, maar toen de eigenaresse eindelijk arriveerde, sprak ik haar netjes aan op het feit dat ze haar honden, die overduidelijk dominant waren, niet bij zich hield.
“Die honden bepalen de hiërarchie”, snauwde ze me toe. “Dat is heel natuurlijk, hoor!”
“Maar ik wil niet dat mijn hond belaagd wordt”, protesteerde ik naïef. “Ik wil gewoon een rustige wandeling met haar kunnen maken.” De dame snoof verontwaardigd. “Er is toch niets gebeurd?” Ze priemde met een vinger in mijn richting. “Zal ik eens wat zeggen: jij maakt je hond onzeker.” En weg was ze, mij in verbijstering achterlatend.

Het is nou eenmaal een losloopgebied

hond spelenLos van het feit dat ik nog altijd van mening ben dat dominante honden niet de ruimte mogen krijgen om andere honden lastig te vallen, vond ik in haar opmerking een kern van waarheid schuilen. Ik was inderdaad bang dat mijn hond wat overkwam en de kans was groot dat Indy die vrees oppikte en weer naar andere honden uitstraalde. De dagen erna nam ik me dan ook voor om andere honden neutraal tegemoet te treden. Dat voornemen werd meteen aan het wankelen gebracht toen een agressieve Beagle een poging deed Indy te bijten. Zijn baas haalde verontschuldigend zijn schouders op en zei: “Ik vind het ook vervelend dat hij dit doet, maar ja, het is nou eenmaal een losloopgebied.” Hoofdschuddend en met veel moeite mijn commentaar inslikkend ben ik verder gelopen.

Bijtwonden

Waar de Beagle faalde, lukte het een Dobermann Pincher iets later wel. Woest schreeuwde ik tegen de eigenaresse dat ze haar hond bij haar moest houden, maar ze kreeg hem niet eens te pakken. Toen dat uiteindelijk wel lukte, beweerde ze glashard dat er niets aan de hand was, want ze zag geen beetwonden bij Indy. Op dat moment was er inderdaad niets te zien, maar bij thuiskomst bloedde Indy wel degelijk. Ik heb zelfs foto’s genomen voor het geval ik haar nog een keer tegen zou komen.

Dan was er nog die vrouw die ruzie met me begon te maken toen ik haar honden, die ontzettend vervelend liepen te doen, wegstuurde. Helaas kwam ik haar daarna nog vaak tegen en steevast draaide ze me haar rug toe. Wel deed ze haar honden aan de lijn, dat dan weer wel. Uit balorigheid bleef ik haar consequent vrolijk groeten en zowaar, enkele maanden geleden geschiedde een wonder. Zij groette namelijk terug. Sindsdien zwaaien we weer vriendelijk naar elkaar.

Vrede op aarde!

honden liggenAl die incidenten hebben ertoe geleid dat Indy en ik beter weten hoe we moeten reageren en van vechten is zelden meer sprake. Discussies ga ik niet meer aan. Indy’s zelfvertrouwen is gegroeid. Zozeer zelfs dat ze de meest dominante herder, waar iedereen in het bos met een boog omheen loopt, op zijn plaats zet. De hond pikt het ook nog. Net als zijn baasje! De Groenendaelers waar ik het in het begin over had, zijn ondertussen goede maatjes geworden van Indy. Hun baasje blijkt een stuk gemoedelijker dan hun vrouwtje en soms lopen we zelfs een stukje samen. Hij weet niets van de confrontatie tussen zijn vrouw en mij en wat mij betreft blijft dat zo. Vrede op aarde, voor zowel de honden als de baasjes.

Els Rommers

Geschreven door Els Rommers in Hond opvoeden

Mijn naam is Els Rommers en ik bel dol op schrijven én op honden. Dat laatste is best opmerkelijk omdat ik in mijn jeugd flink in mijn gezicht gebeten ben. Een fobie voor honden heb ik dus nooit ontwikkeld, in tegenstelling tot sommige lotgenoten. Wel ben ik me continu bewust van het feit dat honden, hoe lief ze in aanleg ook zijn, anders kunnen reageren dan wij verwachten. Met mijn geduldige labradoodle Indy als leermeester is het mij gelukt om haar lichaamstaal te doorgronden. Met vallen en opstaan heb ik leren luisteren naar de signalen die ze afgeeft, om haar met respect te benaderen en haar het vertrouwen te geven dat ze verdient. Ik ga nog regelmatig de fout in, maar dat geeft niet, onze band is ijzersterk en haar loyaliteit groot. Als (tekst-)schrijfster en correspondente spreek ik vaak met mensen. Zinnen vloeien gemakkelijk uit mijn spreekwoordelijke pen, maar met Indy communiceer ik haast woordeloos, een taal die in mijn ogen zwaar onderschat wordt. Graag deel ik met jullie mijn ervaringen als hondeneigenaar, mijn blunders en Indy’s streken. Op mijn website is te lezen wat ik allemaal nog meer meemaak.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie