Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

21 september 2017 door Els Rommers in Hondengedrag

Die herinnering draag ik altijd met mij mee

Die herinnering draag ik altijd met mij mee

Ik ben dol op honden, altijd al geweest. Toch is dat niet vanzelfsprekend, want op mijn tiende werd ik gebeten door een hond. Grof gebeten, mag ik wel zeggen. Onbevangen kwam ik de keuken in, waar onze nieuwe aanwinst, een driejarige herder, op de vloer lag. Omdat ik zin had om te kroelen, knielde ik neer naast het dier en legde mijn gezicht liefdevol op zijn flank. Zijn reactie staat nog altijd op mijn linkerwang geëtst. Van mijn wenkbrauw tot aan mijn mondhoek loopt namelijk een groot litteken. Inmiddels is dit vervaagd, maar de herinnering aan deze traumatische gebeurtenis draag ik voor altijd met me mee.

Drama

Desondanks heb ik altijd beseft dat de schuld niet bij de hond lag. Het dier was het product van een slechte opvoeding. Doordat hij verwaarloosd was, ervoer hij mijn toenadering als een regelrechte bedreiging. Tel daar mijn naïviteit bij op en het drama was compleet. Mijn ouders vonden het verstandig om snel weer een hond in huis te halen, zodat ik eventuele angsten kon overwinnen. Joris, een Engelse cocker spaniël was al wat ouder en kwam met een gebruiksaanwijzing. Daardoor leerde ik beter op de signalen van de hond te letten. Toen Joris stierf, huilde ik bittere tranen en troostte mezelf met de belofte later zelf een hond te nemen.

Schuldcomplex

Die kwam er. Ralf, een schattig boxertje groeide uit tot een goedmoedige loebas. Dat veranderde echter toen mijn dochter werd geboren. Ik was dolblij met haar komst, Ralf niet.  Als ze naar hem toe kroop, maakte hij grommend kenbaar niet gediend te zijn van deze verstoring in de hiërarchie. Wat ik niet verwacht had, gebeurde toch. De beerput werd opengetrokken en ik werd doodsbang dat mijn dochter hetzelfde zou moeten meemaken als ik. Geen seconde verloor ik haar meer uit het oog. Ik besefte dat het zo niet langer ging en sprak erover met een vriend die regelmatig op Ralf paste en een enorme klik met het dier voelde. “Je doet me een groot plezier door hem naar mij te brengen”, zei hij.

Leiderschap

IndyEigenlijk vond ik dat ik het niet mocht opgeven. Tegelijkertijd besefte ik hoe diep het trauma in mij verankerd zat, waardoor ik Ralf op dat moment niet de leiding kon bieden die hij nodig had. Met pijn in mijn hart besloot ik gebruik te maken van het voorstel van die vriend. Ook al kon ik daarna met eigen ogen zien dat Ralf veel gelukkiger was in zijn nieuwe omgeving, alsnog voelde ik me falen. Mijn schuldgevoel was zo groot dat ik pas weer een pup van mezelf mocht aanschaffen toen Ralf zeven jaar later stierf. Indy, een wollige witte Labradoodle deed haar intrede. Indy kwam, zag en overwon. We zijn ondertussen zes jaar verder en ik durf te stellen dat ik haar heb opgevoed tot een stabiele, goed luisterende gezinshond. Maar Indy heeft mij ook opgevoed. Zonder haar was ik blijven steken in oude pijn en angst. Zij was een geduldige spiegel in mijn proces van genezing. Voor haar kan ik eindelijk die goede leider zijn die iedere hond verdient. Zij vertrouwt mij volledig en ik haar. Het heeft even geduurd, maar zonder vrees leg ik nu mijn hoofd op haar flank.

Els Rommers

Geschreven door Els Rommers in Hondengedrag

Mijn naam is Els Rommers en ik bel dol op schrijven én op honden. Dat laatste is best opmerkelijk omdat ik in mijn jeugd flink in mijn gezicht gebeten ben. Een fobie voor honden heb ik dus nooit ontwikkeld, in tegenstelling tot sommige lotgenoten. Wel ben ik me continu bewust van het feit dat honden, hoe lief ze in aanleg ook zijn, anders kunnen reageren dan wij verwachten. Met mijn geduldige labradoodle Indy als leermeester is het mij gelukt om haar lichaamstaal te doorgronden. Met vallen en opstaan heb ik leren luisteren naar de signalen die ze afgeeft, om haar met respect te benaderen en haar het vertrouwen te geven dat ze verdient. Ik ga nog regelmatig de fout in, maar dat geeft niet, onze band is ijzersterk en haar loyaliteit groot. Als (tekst-)schrijfster en correspondente spreek ik vaak met mensen. Zinnen vloeien gemakkelijk uit mijn spreekwoordelijke pen, maar met Indy communiceer ik haast woordeloos, een taal die in mijn ogen zwaar onderschat wordt. Graag deel ik met jullie mijn ervaringen als hondeneigenaar, mijn blunders en Indy’s streken. Op mijn website is te lezen wat ik allemaal nog meer meemaak.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie