Vergelijk 60.0000+ hondenproducten van 700+ merken uit 35+ webshops

Vergelijk 60.0000+ hondenproducten

9.3SterSterSterSterSter(374 beoordelingen)
Terug

8 november 2017, door Saskia Jansen in Honden verzorging

Welkom in de wereld van vooroordelen

Welkom in de wereld van vooroordelen

Ik heb een hondje. Al van pup af aan. Ze komt uit een nest van maar liefst negen hondjes waarvan een het niet gehaald heeft omdat deze wel erg klein was. Ons hondje was meteen mijn favoriet, klein, dik en aanwezig.

Eindelijk mocht ik mijn hondje ophalen

Als de dag van gisteren herinner ik mij de dag dat ik haar eindelijk op mocht halen, ze zat op de palm van mijn hand en staarde mij aan met reebruine onschuldige ogen zoals je die alleen maar ziet bij dieren en hele kleine kinderen. Het is de weerspiegeling van een onschuldige ziel. Ik zie dat, en met mij godzijdank nog een heleboel mensen die de liefde tussen een mens en een dier op waarde weten te schatten en zelfs zullen begrijpen dat dit bijzonder is.

Een aandoening

RottweilerMijn hondje bleek een nare aandoening te hebben. Niet door roekeloos fokken met alles wat er maar te fokken viel om in korte tijd zoveel mogelijk geld te verdienen. Zelfs na zorgvuldig selecteren en zoveel mogelijk gezondheidsproblemen uit te sluiten bij de ouderdieren kan het voorkomen dat een hondje als enige uit een nest toch iets mankeert. Pure pech dus.  Nu had dit hondje ondanks de pech geboren te worden met een onderontwikkeld heupgewricht, de mazzel dat het bij ons terecht is gekomen. Want na medisch onderzoek van een dierenarts en daarna een specialist was de conclusie dat dit hondje het meest slechte scenario denkbaar had en het hondje dus geen prettig leven zou hebben. Inslapen leek de beste optie voor de hond vond iedereen. Iedereen behalve onze eigen trouwe ouwe dierenarts van over de tachtig jaar. 

Wisten wij dit wel zeker?

Terwijl ons hondje al kwispelend op zijn tafel lag met drie mooie puppy pootjes en een onderontwikkeld voetje, vroeg onze arts of we dit wel heel zeker wisten. Op onze vraag of we dan een keuze hadden, antwoordde hij volmondig met een ja. Zwemmen moesten we met ons hondje. Zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen. Spieren ontwikkelen die de hele boel mooi bij elkaar zouden houden. Zo kwam het dat wij jankend ons kleine pupje weer in de auto tilde om vervolgens met haar elke dag te gaan zwemmen.

Zwemmen

In een wetsuit stond ik in een meer, mijn handen om haar kleine buikje gevouwen, haar gerust te stellen. De paniek in haar oogjes was af te lezen en ze spartelde erop los om maar niet te zinken. Na een aantal dagen vertrouwde ze erop dat ik haar zou helpen als het niet ging en zwom ze vol vertrouwen zelf naast mij. Ik heb gejankt als een peuter, zo trots was ik op haar. Het heeft nog zeker een jaar geduurd voordat haar beentje net zo dik was als haar normale drie benen maar ze kon weer lopen en uiteindelijk zelfs rennen en spelen.

Tweede kans

Ons hondje is thuis zo blij, ze speelt en rent en houdt ontzettend veel van onze aandacht. Buiten als ze aan een riempje loopt is ze onzeker. Ze springt dan naar andere hondjes en doet dan net alsof ze heel gevaarlijk is. Sommige mensen vinden dat eng en zeggen dan hele lelijke dingen over haar. Dat ons hondje als ze met allemaal loslopende hondjes losloopt gewoon heel graag speelt met iedereen zien ze helaas niet. Ons hondje gaat soms naar een crèche vol met hondjes, ook hele grote honden waardoor ons hondje super klein lijkt. Ook zitten er hondjes die kleiner zijn dan haar. In het begin had ze alleen maar haar staart naar beneden en oren plat, onzeker liep ze door de grote zandbak. Inmiddels snapt ze daar alle regels wel en speelt ze met alles en iedereen. Ik ben gelukkig voor haar dat ze nog leeft, dat ze een tweede kans heeft gekregen.

Doodtrappen

Toen ze laatst weer lelijk deed naar een andere aangelijnde hond zei die eigenaar dat hij mijn hondje dood ging trappen. Zelfs terwijl hij wist dat mijn hond nooit een andere hond zou verwonden en zelfs zou spelen als ze samen los hadden gelopen. Ons hondje doodtrappen, deze opmerking sneed me regelrecht door mijn hart en ziel. Doodtrappen… Ik krijg deze gedachte niet uit mijn hoofd, ik kan erom huilen. Ons hondje is eens heel erg gebeten door een friese stabij, haar hele wang lag open en dit heeft weken geduurd voordat het genezen was. Ons hondje beet toen niet terug maar was heel bang geworden. De eigenaar van deze hond en ik hebben elkaar nooit gezegd dat we elkaars honden zouden doodtrappen daarna. Wij begrijpen namelijk dat het ene gedrag het ander soms uitlokt en dat heel soms er een verwonding kan ontstaan. In dit geval was mijn hondje de dupe. De honden passeren elkaar nu gewoon los en mijn hond blijft dan uit de buurt. Ze hebben elkaar begrepen. Ik hou van mijn hondje, net als de meeste mensen ook van hun hondjes houden. Het is werkelijk waar maar een enkeling die niets om dieren geeft die het niet erg vindt dat hun hond een andere hond verwond of erger, doodbijt. Dit zijn hele extreme gevallen waar ik ook graag een oplossing voor zou zien. 

Normale communicatie

Wat mij opvalt is dat het in 9 van de tien ernstige gevallen gaat om een hond van mensen die werkelijk nul verstand hebben van het gedrag van zowel mens als dier. Onaangepaste mensen met een houding van lik mijn vestje. Die geen sorry willen zeggen als er door toedoen van hun dier een verwonding is ontstaan, of nog erger, altijd de ander de schuld geven. En hier zijn geen specifieke mensen voor aan te wijzen. Ik ben namelijk vaak zat leuk begroet door een getatoeëerde man met een stafford en door een angstige vrouw netjes aangesproken of ik mijn hondje wilde aanlijnen omdat zij zo bang is en haar hondje daarom zo raar gaat doen waardoor er misschien ruzie ontstaat. Dat is het enige wat namelijk werkt. Normale communicatie! Niet wijzen, niet gillen, niet bedreigen, oplossen. Ben je bang? Geef dat aan! Weet je niet zeker wat je hond doet? Geef dat aan! Komt iemand je tegemoet met een aangelijnde hond? Lijn je hond aan! Zeg eens sorry als er wat is, vindt uit waar het door komt. 

Tevreden kijk ik naar mijn hondje

Ik kijk naar mijn hondje die tevreden naast mij ligt te slapen. Ik aai over haar zere been en dank God op mijn blote knieën dat ze er nog is. Dat iemand haar wil doodtrappen omdat ze bang zijn van mijn hondje vind ik heel erg. Mede omdat mijn hondje nog nooit iets of iemand heeft verwond. Dat mijn hondje wel is gebeten komt ook niet in de krant. Zie je de kop al voor je? Rottweiler kapotgebeten door Friese Stabij? Dat vindt namelijk niemand spectaculair genoeg.

Rottweiler?

Rottweiler? Hoor ik iedereen nu denken. Jazeker ons hondje met de reebruine ogen, en het kapotte pootje, wat ooit in de palm van mijn hand zat en eigenlijk het liefst iedere dag nog op schoot zou willen zitten, is een rottweiler. Lees je het verhaal nu anders? Ja hé? Welkom in de wereld van de vooroordelen. En pas op met wat je tegen andere mensen zegt want je weet nooit wanneer je een goed persoon net over het randje duwt. Wees lief voor elkaar.

Saskia Jansen

Geschreven door Saskia Jansen in Honden verzorging

Saskia Jansen is een hardwerkende moeder en echtgenote. Eigenaresse van een trimsalon en dierenliefhebster pur sang. Op het internet deelt ze verhalen over haar gebeurtenissen onder de naam
Saskia Jansen Storyteller.

Nog geen reacties
Schrijf een reactie

Schrijf een reactie