Vergelijk 60.000+ hondenproducten van 700+ merken en 35+ webshops

Vergelijk 60.000+ hondenproducten

Terug

14 april 2017 door Anke van Haften in Hondengedrag

Zorgen ván een hond

Zorgen ván een hond

Bagagelast van Tikkel

“Dag lieverd”, nog even een aai en een knuffel voordat we vrolijk de bagage in de auto zetten en mijn lief en ik samen samen een nachtje weg gaan. Tikkel kwispelt nog een keer en draait zich dan rustig om. Ik kan met een gerust hart weg. Twee dagen later twijfel ik aan dat enthousiaste gekwispel. Misschien heeft onze kleine witte vriendin toch meer bagagelast dan dat we door hadden…

Hondenoppas regelen

Een paar maanden terug kreeg ik voor mijn verjaardag een romantisch nachtje weg cadeau van mijn lief. Oppas voor Tikkel was ook geregeld. Onze jongens passen in het weekend op en op de maandagmiddag zou haar grote vriendin, de overbuurvrouw, onze lieverd ophalen zodat ze weer even lekker rond kan rennen in haar heerlijke grote tuin. We gingen dus zorgeloos weg en kwamen weer uitgelaten thuis. Hetzelfde gold voor Tikkel, dachten we.  

Vreemde geur

Niet dus! Al toen ik binnenkwam rook ik een vreemde geur die niet thuishoorde in mijn huis. Van Tikkel was geen spoor te bekennen. Zij was nog prinsheerlijk aan het rennen bij de overbuurvrouw. Speurend waar de vreemde geur vandaan kwam stuitte ik al gauw op een hoopje diarree, die hoe verzin je het, tussen het trapsysteem van de afvalbak zat geperst. “Leuk thuiskomen”, mopperde ik, met ook deze keer ongegronde verwijten naar de jongens over te laat uitgelaten, of viezigheid laten eten. Ik had net mijn handen gewassen toen onze poeperd weer vrolijk binnen kwam huppelen. Ze had duidelijk nergens last van. Dolblij spong ze tegen me om me te begroeten. 

hondenoppas regelen

[contentblock id=19 img=html.png]

Bevend als een rietje

Totdat ze in de keuken kwam en ik haar vroeg wat ze nou had gedaan. Schuldig en bang kroop ze van ellende in elkaar en sloop terug naar haar mandje. Mijn lief en ik waren eigenlijk geamuseerd en verbaasd tegelijk en moesten erom lachen. “Nou, nou muppie, zo erg is het toch niet”, zei ik en de rest van de dag dachten we er niet meer aan. Een paar uur later zouden we een nieuwe bank krijgen. Omdat ook de oude deze avond zou worden opgehaald, moesten we de woonkamer wat verbouwen. Zonder erbij na te denken, schoven we het mandje van Tikkkel even weg naar de keuken. Ze kroop in elkaar van angst en begon te beven als een rietje. Wat krijgen we nou dan? Zou ze bang zijn dat ze weg moet? Al troostend over haar bolletje aaiend probeerde ik haar rustig te krijgen, maar het mocht niet baten. Terwijl de oude bank het pand verlaat en de nieuwe erin gaat, ligt ze trillend tegen de rand van haar mandje aangedrukt. Pas als haar mandje weer op de oude plaats naast de nieuwe bank staat, is ze weer gerust.

zorgen van hond

Bagage

De volgende dag gaat alles weer goed. Althans dat lijkt zo, totdat ik boos wordt op haar omdat ze bijna onze logeerparkiet te pakken heeft. “Denk erom Tikkel!” roep ik, en weer krimpt ze in elkaar. Ze schuift naar buiten en begint te spugen. Bij de volgende uitlaatronde wederom diarree. Ik begrijp er niets van. Volgens mij heeft ze er moeite mee als we boos op haar worden, misschien denkt ze dan dat ze weg moet of zo? Ik kan me nog herinneren dat ze helemaal in het begin ook zo was, maar waarom komt dit ineens weer zo omhoog? Zou ze zoveel last hebben van verlatingsangst? Ik ben bang dat ze meer bagagelast heeft dan we dachten. Soms zou ik een hondje willen zijn, dan begreep ik wat er in dat kleine witte koppie rond ging.

Anke van Haften

Geschreven door Anke van Haften in Hondengedrag

Ik ben Anke van Haften, echtgenote, moeder van twee volwassen zonen, schrijfster van het boek “Goede kanker bestaat niet!” een ervaringsverhaal over schildklierkanker, en trotse hondenbezitter van Tikkel. Na de kanker hield ik restklachten over door hormoonschommelingen vanwege fijne afstemming van het chemisch schildklierhormoon. Depressie was één van die klachten. Mede daarom besloot ik om een hondje te adopteren. Ik zeg expres mede, want ik schijn volgens mijn lief ook last te hebben van het empty nest syndroom.  Tikkel haalt me uit huis, bezorgt me de nodige beweging en geeft heel erg veel liefde, een natuurlijke antidepressiva. Tikkel is een kruising Jack-Russel met vermoedelijk een Border Collie, geboren in Roemenië en daar als zwerf pup op straat gevonden. Vanuit daar is ze naar Nederland in een opvangstichting gekomen, waar wij haar toen ze een maand of 5, 6 was, met heel veel liefde hebben geadopteerd. Je leest de andere Tikkelverhalen  ook op Tinki.nl en op mijn eigen website kun je de eerste Tikkelverhalen lezen.

Nog geen reacties
Plaats een reactie

Plaats een reactie